Kohabara Online

निःशुल्क SMS पठाउने सफ्टवेयर

2011-12-13T07:12:00.000-08:00

एउटा
मोबाइलबाट अर्को मोबाइलमा लिखित सन्देश -एसएमएस) पठाउन अब खर्च नलाग्न सक्छ किनभने
हालै एउटा सफ्टवेयरको विकास भएको छ जसको माध्यमवाट
निःशुल्क एसएमएस पठाउन सकिन्छ। भारतीयमूलका सवीर भाटियाको कम्पनी ज्याक्सटर इंकले
उक्त सफ्टवे यर हालै सार्वजनिक गरेको हो। सन् १९९६ मा ज्याक स्मिथसँग मिलेर
भाटियाले हटमेल बनाएका थिए। पछि उक्त हटमेल बिल गेट्सको कम्पनी माइक्रोसफ्टलाई बेचिएको थियो। तिनै भाटियाले
मोबाइलको संसारमा नयाँ क्रान्ति ल्याएका हुन्। निःशुल्क एसएमएस पठाउन मिल्ने ‘ज्याक्स्टर एसएमएस’ नामको उक्त सफ्टवेयर हालै
मुम्बईमा सार्वजनिक गरियो। निःशुल्क एसएमएसको विकासलाई मोबाइल सेवा प्रदायक कम्पनीले कसरी लिनेछन्, यो अर्कै कुरा हो। यद्यपि
ज्याक्सटर एसएमएसले विश्वका करिब दुई सय देशका सेवाग्राहीलाई प्रभावित बनाउनेछ।
ज्याक्सटर
एसएमएस कुनै पनि मोबाइल फोनमा प्राप्त गर्न सकिनेछ। सन्देश प्राप्त गर्ने
मोबाइलधनीसँग यो सफ्टवेयर हुन आवश्यक छैन। त्यसो त यो यस्तो सफ्टवेयर हो, जसका लागि प्रयोगकर्ताले कुनै इन्टरनेट एप्लिकेसन डाउनलोड
गरिरहनु पर्दैन। आइफोन, एन्ड्रोइड, ब्ल्याकबेरी जस्ता मोबाइल
प्लेटर्फममा यो सफ्टवेयर सजिलै डाउनलोड गर्न सकिन्छ। भाटियाले भनेका छन्- ‘१५ वर्षअघि हामीले विश्वलाई हटमेल उपहार दिएका थियौं, आज ज्याक्सटर एसएमएस
दिँदैछौं।

स्रोत: ई-कान्तिपुर
प्रेषक: प्रकाश पराजुली

छ महिना थपियो म्याद, ४ वर्षको भयो संबिधान सभा !

2011-11-30T00:01:00.000-08:00

मंसिर १४ सम्म रहेको संविधानसभाको म्याद ६ महिना थपिएको छ । यो चौथोपल्टको थप हो ।

कार्यकाल थपसम्बन्धी संविधान संशोधन प्रस्तावमा मतदान हुँदा ५ सय ५ पक्षमा र राप्रपा नेपालका तीन सभासद विपक्षमा उभिए । ६ सय १ सदस्यीय संसद्मा हाल ५ सय ९६ जना छन् ।

म्याद थपविरुद्ध परेको रिटमा सर्वोच्चले केही दिनअघि मात्र संविधानसभाको अन्तिम पटक थप हुने म्यादभित्र पनि नयाँ संविधान नबने संविधानसभा स्वतः विघटन हुने फैसला गरेको थियो ।

संविधानसभाको निर्धारित दुईवर्षे कार्यकाल सकिएपछि यसअघि एक वर्ष र त्यसपछि ३/३ महिना म्याद थपिएको थियो ।

म्याद थपिएपछि प्रधानमन्त्री बाबुराम भट्टराई र प्रमुख दलका नेताहरूले थपिएको समयभित्र शान्ति र संविधान निर्माण गर्ने प्रतिबद्धता व्यक्त गरे ।

प्रधानमन्त्री भट्टराई, एमाले वरिष्ठ नेता माधवकुमार नेपाल, कांग्रेस संसदीय दलका नेता रामचन्द्र पौडेल, वरिष्ठ नेता शेरबहादुर देउवा, फोरम लोकतान्त्रिकका अध्यक्ष एवं उपप्रधानमन्त्री विजयकुमार गच्छदारले संविधानसभाको म्याद थप अन्तिम भएको बताए । नेपालले तोकिएको समयमा संविधान निर्माण हुने र -संविधान जारी भइसकेपछिको अवस्थामा) कुनै काम बाँकी रहे पछिका लागि राख्न सकिने बताए ।

एमाले अध्यक्ष झलनाथ खनाल, माओवादी उपाध्यक्ष एवं उपप्रधानमन्त्री नारायणकाजी श्रेष्ठ, फोरम गणतान्त्रिकका अध्यक्ष एवं सूचना तथा सञ्चारमन्त्री जयप्रकाशप्रसाद गुप्ताले म्याद थप अन्तिम नभएको प्रतिक्रिया दिए । 'दुई वर्षमा शान्ति र संविधान निर्माणको काम पूरा गर्ने लक्ष्य हामीले पूरा गर्न सकेनौं,' भट्टराईले भने, 'यसपटक आवश्यकताले म्याद थपिएको हो, हामी अन्तिम पटक प्रयत्न गर्दैछौं ।

शान्ति र संविधानको काम पूरा गर्न हामी सम्पूर्ण शक्ति लगाउँछौं ।'

पौडेलका अनुसार अदालतको फैसला र दलहरूको प्रतिबद्धताअनुसार अन्तिम पटक म्याद थप भएको हो ।

खनालले भने थप गरिएको समयमा संविधान निर्माण पूरा नभए के गर्ने भन्ने निर्णय व्यस्थापिका संसद्ले त्यतिबेला नै गर्ने बताए । एमाले नेता नेपालले म्याद अन्तिम पटक थप भएको र त्यसै अवधिमा संविधान निर्माण पूरा गर्न आफूहरू प्रतिबद्ध गरेको बताए । देउवा र गच्छदारले पनि संविधानसभाको म्याद थप अन्तिम भएको बताए ।

सरकार नफेरिने भट्टराईको दाबी

प्रधानमन्त्री भट्टराईले अविलम्ब राष्ट्रिय सरकार बनाउन दलहरूले गरेको ६ बुँदे सहमतिप्रति समर्थन जनाउँदै आफ्नै नेतृत्वमा त्यस्तो सरकार बन्ने दाबी गरे । 'जुन सरकारले शान्ति र संविधानको काम अघि बढाएको छ, त्यसैलाई निरन्तरता दिने सबैको चाहना छ,' उनले भने । उपप्रधानमन्त्री गच्छदारले तीन दल र मोर्चाको बैठकमा आफूले भट्टराईकै नेतृत्वमा राष्ट्रिय सरकार बनाउने प्रस्ताव राखेको बताए ।

जाँदाजाँदै बाहिरै

संविधान संशोधनका बेला संसद्मा मतदान गर्न जाँदाजाँदै केही वरिष्ठ नेता र सरकारका मन्त्रीसमेत बाहिरै परे । मत विभाजन प्रक्रिया अपनाउँदा पाँच मिनेट घण्टी बजाएर ढोका बन्द गरेपछि मतदान नसकिँदासम्म कसैलाई पनि भित्र/बाहिर गर्न नदिने संसदीय परम्परा छ ।

एमाले नेता नेपाल, उद्योगमन्त्री अनिल झा, पर्यटनमन्त्री लोकेन्द्र बिष्ट, खेलकुदमन्त्री कमला रोका, शिक्षा राज्यमन्त्री लीला भण्डारी, कांग्रेस सभासद गगन थापालगायत नेता मतदानका बेला बाहिरै परेका हुन् ।

साभार :- कान्तिपुर बाट

प्रेषक :- प्रकाश पराजुली

सम्झौता

2011-11-28T08:21:00.000-08:00

चाहे तिमि मलाइ,

औंला मा नचाउन खोज !

हत्केला मा सुताउन खोज !

या, मुठीमा बाँध्न खोज !

मलाइ मन्जुर छ,

किनकि म तिम्रै निम्ति समर्पित छु !!

तर मेरो सोझो पन को फाइदा उठाउन नखोज!

आफ्नो छायाँ हुन बाट छुटाउन नखोज !

या,बिच बजार मा कसै बाट लुटाउन नखोज !

किनकि,

म स्वाभिमान साथ बाँच्न चाहन्छु !!

मलाइ थाहा छ,

एउटै घर मा तिम्रो र मेरो शासन चल्न सक्दैन !

एउटै दाप मा दुइ तरबार आँटन सक्दैन !

र,

एउटै गुफा मा दुइटा बाघ बस्न सक्दैन !

त्यसैले,

म तिमीमा बिलिन हुन राजि छु !!

तर,

तिम्रो शासन मा मलाइ नोकर बनाउन नखोज !

जोरी परि कै अघि नंग्याउन नखोज !

अनि,

आफ्नै घर बाट बेघर बनाउन नखोज !

किनकि,

म पूर्ण अधिकार सहित बाँच्न चाहन्छु !

त्यसैले म भन्छु,

मेरो प्रयोग गर !

तर,

दुरुपयोग नगर !

सर्जक: बिपिन ओझा

गजल

2011-10-19T09:39:00.000-07:00

बर्षौ बर्स विदेश मा पो बसेकै छ साने !
पास्पोर्ट हात्मा दलाल को फंसेकै छ साने !!

आँफु झूप्रो मा बसे पनि बनाउँछ महल !
टुप्पा बाट दिनहुँ जसो खसेकै छ साने !!

श्रम् गर्छ,मिहिनेत् गर्छ,मालिक अर्को नै छ !
भोक लागे पटुकी अझ कसेकै छ साने !!

उमेर बित्यो ,बैंस बित्यो,बित्यो जिबन पनि !
केहि गर्न अझ घुंडा त धसेकै छ साने !!

हत्या हिम्सा आतंक ले आक्रान्त छ मुलुक !
झोला बोकी अझै लाहुर पसेकै छ साने !!

सर्जक:बिपिन ओझा

राजनीति गर्ने होइनन रोजगारी गर्ने १८ लाख मध्यपुर्वका मज्दुर नै राष्ट्र सेवक हुन

2011-10-12T14:43:00.000-07:00

हिमाल,पहाड र तराइ गरी तीन भागको भु-बनावट भएको नेपालमा बिभिन्न जाती, भाषा, धर्म र समुदायहरुले भरिभराउ छ भने यो भन्दा प्रचुर मात्रामा प्राकृतिक सम्पदा र खनिजहरुले सम्पन्न छ । तर देशको राजनीतिक अस्थिरता र छिमेकी राष्ट्रहरुको हैकमले गर्दा न त प्राकृतिक सम्पदा हरुको जगेर्ना भएकोछ न खनिजहरुको उपयोग नै । चाइनाको एक भित्ते गारो ,इन्डियाको एक राजाले बनाएको महल,श्रीलङ्काको एक हातिको बास्सस्थान, माल्दिब्सको सबैभन्दा होचो भुभाग र पाकिस्थानको तेश्रो दर्जाको हिमालले प्रमुखता पाउदै पर्यटक भित्र्याउन र देशको अर्थतन्त्रमा टेवा पुर्याउन प्रयाप्त भूमिका खेलेका छन,जहाका राष्ट्र सेवकहरुले देशका यस्ता सम्पदाहरुको उचित सम्रक्षण र उपभोग गरी देश र देशको अर्थतन्त्रको जग बलियो बनाएका छन। हाम्रो देशमा संसारको सबै भन्दा आग्लो हिमाल सगरमाथा छ ,यसको फोटो बेचेर अन्य देशका नागरिकले ब्यवसाय गरेका छन तर हाम्रा देशका राजनीतिक राष्ट्र सेवकहरुले यसको महत्व बुझ्ने, यसको सम्रक्षण र उपयोग कसरी गर्ने भन्ने तर्फ सोच बनाउनु त परैको कुरा बुद्दको जन्मस्थल लुम्बिनिलाई समेत एउटा धार्मिक तिर्थ स्थल बनाउन सकेका छैनन । मानव जाती र पशुप्राणीलाई उपयोग गर्न योग्य पानीको लागि धनी देश ,यही देशका जनता अन्ध्यारो र प्यासले छट्पटाइ रहेकाछन । देश चलाउन बिक्रम सम्वत २०४६ बाट धेरै राजनीतिक दलहरुको प्रार्युवाद भयो धेरैजना प्रधानमन्त्री र मन्त्रिहरु भए तर नेपाली जनता हरुले के पाए उही चोरी, डकैती,मार ,काट,मुल्य बृदि र असान्ती अनी रोजगारिको निम्ती बिदेश पलायन । आज देशका युवाहरुको ठुलो जमात बिदेश पलायन हुन वाध्य भएको छ किन देशका युवा देशमा बस्न नसकेका हुन भन्ने बिषयमा राजनीतिक रुपले राजनेताहरुले बुझ्ने चेस्टा गर्दैनन ? किनकी आजका युवाहरु धमिलो पानीमा माछा मार्नेहारुका लागि तगारो भईदिन्छन र धमिलो पानीमा माछामार्नेहरुलाई बाधा र ब्यबधान उतपन्न गराउछन भन्ने सोच भएको छ यसैले जुन मन्त्री बिदेशमा गए पनि हाम्रा युवाहरुलाई रोजगारी दिनु पर्यो भन्दै लालिका पित्र गाउछ्न । कुनै पनि नेताहरुले आज सम्म बिदेशको कुट्नितिक भर्मणमा देश र जनताको निम्ती कुनै सोच राखेको पाइेको छैन । समग्र्ह देश र जनताको हितमा काम हुन्थ्यो भने ठुला ठुला कम्पनी हरुलाई हाम्रो देशमा लगानी गर्नुहोस । हामी तपाईंहरुलाई सुरक्षित लगानिको बातावरण बनाइदिन्छौ भन्न सक्नु पर्ने हो र बिदेशी कम्पनिहरुलाई आफ्नो देशमा लगानिको लागि अवसर दिनु पर्ने हो। यसले गर्दा बिदेश पलायन हुने युवाहरुको सन्ख्या घट्थ्यो भने अर्को तिर शिक्षित युवाहरुले सिक्युरिटी र क्लिनर भएर बिदेशिहरुको सेवा गर्नु पर्ने थिएन । आजको २१सौ साताब्दिमा नेपाल सरकारको साथ र देशको हातमा के रहेको छ र नेताहरुले देश चलाऊछौ भनेका हुन ? देशको सरकारले देशका सर्वसाधारण जनताका लागि के को राहत दिएका छन, राष्ट्रका नाममा एउटा पब्लिक बस छैन, राष्ट्रका नाममा मालबाहाक एउटा ट्रक छैन ,राष्ट्रका नाममा एउटा हावाइमार्गमा उड्ने जहाज छैन र पनि देश चलाऊन तछाड र माछाड लागेको छ किन ?किनकी यसको पछाडि यिनै १८लाख गल्फमा कार्यरत मज्दुरको रगत र पसिना माथि गिद्दे दृष्टिय लागेको छ । प्रजातन्त्र प्राप्तिका २२ बर्षामा १२बर्ष मावोबादी लडाईंमा नै खर्च भयो यस अवस्था देखी आजसम्म नेपाली जनताले आफ्नो देशमा के उन्नती प्रगतिको अनुभुती गरे त ?देशमा बस्ने हरुले चन्दा,अपहरण ,आतङ्क र धम्किको सामना गरेभने बिदेशमा रहेका मज्दुरहरुले भोली आफ्नो परिवारमा के हुने हो र देशमा के घटना घटने हो भन्ने डर र त्रासमा नै जीवन ब्यातित गरे र गरिरहेका छन । प्रजातन्त्र पश्चात नेपालको अर्थतन्त्रमा आयश्रोतको मुख्य आधार भनेको यिनै मध्यपुर्वमा कार्यरत मजदुरहरुको रगत र पसिनाले कमएको पैसाहो जो दिनहु अरबौको हाराहारिमा देशमा भित्त्रिरहेको छ ,जस्ले गर्दा नेपालको अर्थतन्त्र आजसम्म दरिलो नै छ भन्दा मिथ्या नहोला । तर कती दिन सम्म यसले देशलाई थेग्ला ? यसको पनि शही उपयोग भएता केही हद सम्म चल्दथ्यो तर कार्लयका पियुन देखी लिएर हाकिम सम्म कार्यकर्ता देखी लिएर मन्त्री सम्म मजदुर रेमिट्यास्ले धन्न पर्दा कुन दिन लथालिङ्ग हुनेहो त्यो दिन धेरै टाढा छैन । यदी मध्यपुर्वमा पनि कामदारहरुले कार्यरत देशको नागरिकता पाउने हो भने युरोप अमेरिका लगायत अन्य देशमा बस्ने नेपालीहरुले जस्तो आफ्नो कमाइ सोही ठाउमा लगानी गरेर परिवार सहित पलायन भएको खण्डमा नेपालको अर्थतन्त्रको स्थिती के हुने भन्नेमा समयमा नै राजनीतिक र सम्बन्धित निकायले ध्यान दिनु पर्ने बेला आएको छ । यसै पनि मध्यपुर्वमा कार्यरत कामदारहरुलाई र युरोप अमेरिका र अन्य मुलुकमा कार्यरत कामदारहरुलाई सरकार ले मात्र नभएर एयरपोर्ट कर्मचारीले समेत घटिया दृष्टिकले हेर्दछन । अरब देशबाट आएको भन्ने बित्तिकै अर्थात उनिहरुले पासपोर्ट र लगेज बाट नै थाहा पाउने र अनादर व्यबहार गर्ने हुँदा मध्यपुर्वका कामदार हरुले बिभिन्न सास्तीको समाना गर्नु र भोग्नु परेको बिभिन्न संचार माध्याम र पिढित हरुले प्रस्ट्याइ रहेकछन । यसै गरी सरकारले पनि मध्यपुर्वमा कार्यरत मज्दुरहरुको घाउमा नुन चुक लगाउन सघै प्रयत्न गरी नै रहेको पाईन्छ । कहिले पुलिस , रिपोर्ट,कहिले एयर्पोर्ट चार्ज, कहिले श्रमस्विक्रिती त कहिले जीवनबिमा जस्ता झन्झट भिराउछ । अर्कोतिर भण्सार तिरको पाटोलाई नियाल्दा पनि मध्यपुर्वमा बस्ने कामदारहरु प्रती अन्याय नै गरेको छ सरकारले देशको अर्थतन्त्र जसको भरमा थेगिएकोछ उनिहरुलाई नै सताउनु भनेको औंला दिदा दिदै हातै निल्न खोज्ने प्रब्रिती बढ्नु दुर्भाग्य नै हो देश र जनताको निम्ती । अन्य देशमा बस्नेहरु ब्यवसायको निम्ती लगेज लिएर आउँदाछन उनिहरुको चेक जाच हुँदैन तर मध्यपुर्व बाट जाने कामदार हरुको हकमा भने जम्मा ३० किलो लगेज हुन्छ त्यो पनि एक एक गरी देखाउनु पर्ने हुन्छ भने भन्सार कर पनि चर्को दरमा चुकाउन पर्दछ । यस चक्रको अन्त्य कहिले होला र अन्य देशमा बस्नेहरुको सरह मध्यपुर्वमा कार्यरत नेपालीले समानान्तर आदर पाउलान । जबकी अन्य मुलुक मा बस्नेहरु आफ्ना बाबुबाजेहरुको पैत्रिक सम्पत्ति बेच्न र त्यस बाट आएको आम्दानी डलर बनाएर बिदेश पुर्याउन नेपाल आउछन तिनिहरुको सम्मान सर ,हजुर भनेर हुन्छ भने आफ्नो मेहनत ,पसिना र रगतले देशलाई र देशबासिलाई सेवा पुर्याइ रहने मजदुरहरु लाई भने तोरी लाउरे डोरी लाउरे भनी छुद्र वचनले अपवाद गरिन्छ । के ति पैतिक सम्पत्ति बेचेर बिदेशलानेहरु राष्ट्र सेवक हुन ?के १८लाख नेपाली मजदुरहरुले मध्यपुर्वमा रगत र पसिना बेचेर भित्र्याएको रेमिट्याण्सले तलब र भात्ता खाएर तिनै मजदुरलाई अपमान गर्ने राष्ट्र सेवक हुन ? बैदेशिक रोजगारको आयले अर्थतन्त्र चलेको देशमा कुर्शिको निम्ती लडाईं गर्ने राष्ट्र सेवक हुन ? या आफ्नो पेरिश्रम बेचेर देशलाई डुब्न बाट बचाउने १८ लाख मजदुरहरु ?

लेखक : अर्जुन बहादुर बस्नेत

हाल कुवेत

के दशैँ आएकै हो त ?

2011-10-05T10:53:00.000-07:00

युद्द मा मारिएका बाबु आमा का

अबोध बालबालिका लाइ सोध !

परदेसिएको छोराको बाटो हेरिरहेकी

हरेक आमा लाइ सोध!

के दशै आएकै हो त?

लास देउ कि सास देउ भन्दै

बर्सौ देखि बेपत्ता पारिएका

आफ्ना आफन्तजन को खोजि मा

पुकारा गरिरहेका हरु लाइ सोध !

अपहरण पछी मोलमोलाई चली रहेका

अपहरित का बाबु आमा लाइ सोध!

साँची दशैँ आएकै हो त ?

मलाई अचम्म लाग्छ !

उस्तै कस्टकर छ जन जिबन!

उस्तै भयाबह र आतंकित छ समाज!

उस्तै हत्या हिम्साका शृंखला ,

उही महंगी को दर,

उही अभाब र गरिबी!

कतै छैन आसाको बिम्ब!

कतै छैन हर्स को रेखा !

तर तिमि भन्छौ ,

दशैँ आयो!

तिमीलाई के थाहा !

चिसो चुल्हो को कथा!

भोको पेट को व्यथा!

के तिमि दुखेका छैनौ ?

यो महंगी सँग

हत्या र हिम्सा को यो शृंखला सँग

कुरीति र कुससंकार संग

के साँचै तिमि दुखेका छैनौं?

सर्जक : बिपिन ओझा

कर्ण शाक्यको ''पल'' आजदेखि उपत्यकामा

2011-08-26T02:11:00.000-07:00

काठमाडौ, भाद्र ९ - सकारात्मक सोच विकास गर्ने उद्देश्यले निर्मित 'पल' शुक्रबारदेखि उपत्यकामा प्रदर्शन हुने भएको छ ।पर्यटन व्यवसायी कर्ण शाक्यकै परिकल्पना/कथामा बनेको फिल्मको रिलिजअघि नै देशभरका ३६ स्थानमा च्यारिटी सो गरिसकिएको छ । प्रचारप्रसारका लागि पोस्टर नटाँस्ने वातावरण मैत्री कदम उठाएको फिल्म युनिटले यसका लागि हस्तपुस्तिका र होर्डिङ बोर्डको साहारा लिएदेखि नै छुट्टै चर्चा पाएको थियो । उपत्यकाका जय नेपाल, बिग सिनेमा लगायत प्रमुख हलमा लाग्ने भएको छ ।

राजबल्लभ कोइराला, निशा अधिकारी, अनुप बराल, तृप्ति नाडकर, रमेश बुढाथोकीको प्रमुख भूमिका रहेको फिल्मको निर्देशन पनि बुढाथोकीले नै गरेका हुन् । 'स्त्रिmप्ट मन परेकोले लामो समयपछि फिल्ममा गीत लेख्ने जाँगर चल्यो,' झन्डै १२ वर्षको अन्तरालपछि 'पल' का तीन गीत लेखेका किरण खरेलले भने, 'अहिलेसम्म मैले फिल्मको यति राम्रो कथावस्तु देखेकै थिइनँ ।' बुधबार पत्रकार सम्मेलनमा निर्मातासमेत रहेका शाक्यले देशको वर्तमान विकृत अवस्थादेखि वाक्क भएर नर्कलाई स्वर्ग बनाउन फिल्म निर्माण गरेको बताए । उनले भने, 'नाउँ कमाउँ' भन्ने चाहेर फिल्म बनाएको होइन ।'

उनका अनुसार प्रदर्शनबाट उठेको आम्दानीको ६० प्रतिशत सामुदायिक विकास कार्यक्रमका लागि दिइनेछ । च्यारिटीबाटै करिब ३६ लाख रुपैयाँ उठाइसकेको निर्माण पक्षको दाबी छ ।

स्रोत : http://www.ekantipur.com

सम्प्रेसक : ओम बोगटी

इपीएसको नतिजा सार्वजनिक, १५ हजार २९८ पास

2011-08-23T11:51:00.000-07:00

विज्ञान अधिकारी, काठमाडौँ, भदौ ६- दक्षिण कोरियामा रोजगारीका लागि भएको इपीएस भाषा परीक्षाको नतिजा सार्वजनिक भएको छ। श्रम मन्त्रालयका सह प्रवक्ता कृष्णहरि पुष्कर कर्णका अनुसार कूल १५ हजार २९८ जना उत्तीर्ण भएका छन्।

ती मध्ये १३ हजार २९८ जना उत्पादनमूलकमा र बाँकी २ हजार जना कृषि क्षेत्रका लागि छनौट भएका हुन्। कोरिया जान यो वर्ष ५० हजार ४३ जना भाषा परीक्षामा सहभागी भएका थिए।

नेपाली कामदारको अनुशासन, कडा परिश्रम र परीक्षा प्रणालीमा गरेको सुधारको प्रशंसा गर्दै कोरियाले पहिले घोषणा गरेभन्दा दोब्बर बढी कामदार लैजाने भएको हो। कोरियाले यस वर्ष सुरुमा सात हजार एक सय जना नेपालीलाई लैजाने घोषणा गरेको थियो। सरकारले कोटा बढाउन आग्रह गरेपछि तीन हजार थप्न सहमत भएको थियो।

नतिजा हेर्नुस्

कोरियाले रोजगार अनुमति प्रणाली (इपिएस) अन्तर्गत १५ मुलुकबाट कामदार लिँदै आएको छ। उनका अनुसार कोरियामा काम गर्न गएका १५ मुलुकका कामदारमध्ये नेपालीले सबैभन्दा राम्रो काम गरेका छन्।

दुई वर्षअघि १५ मुलुकमध्ये नेपाल उत्कृष्ट सूचीमा परिसकेको छ। कामदार पठाउने अवधि, कामदारको लगनशीलता र इमान्दारीका कारण उसले नेपाललाई उत्कृष्टको सूचीमा राखेको थियो।

कोरियालले यो वर्ष सबैभन्दा बढी नेपालबाटै कामदार लिने घोषणा गरेको थियो। स्रोतका अनुसार नेपालबाट बढी कामदार लिन अरु मुलुकको कोटा कटौती गरिएको छ।

सरकारले पठाउने र थोरै लगानी गरेर जान पाइने भएकाले कोरिया नेपाली युवाका लागि सबैभन्दा आर्कषक रोजगार गन्तव्य भएको हो। खाडी मुलुक र मलेसियामा ८ हजार रुपैयाँको तलब लिन ७० हजार रुपैयाँभन्दा बढी लगानी गर्नुपर्छ। कोरिया जान यही लगानीले महिनाको कम्तीमा ७० हजार रुपैयाँ तलब पाइन्छ।

इपिएसको भाषा परीक्षाका लागि एक महिनाअघि आएका कोरियाली मानव संशाधन विकास विभागका महानिर्देशकले नेपालमा लिएको परीक्षा प्रणालीको समेत प्रशंसा गरेका थिए।

परीक्षा अवधिमा नेपालले सुरक्षा संयन्त्र परिचालन गरेको थियो। परीक्षा अवधिमा कुनै अप्रिय घटना भएको थिएन। कर्णले परीक्षा मर्यादित बनाउन कुनै कसर बाँकी नराखेको बताए।

नेपाल र कोरियाबीच सन् २००७ जुलाई २३ मा श्रम सम्झौता भएपछि रोजगार अनुमति प्रणालीअनुसार कामदार पठाउन सहमति भएको थियो । नेपालले २००८ अगस्ट ११ देखि कोरियामा कामदार पठाउन थालेको हो। अहिलेसम्म ८ हजार ८ सय ७ जना कोरिया गइसकेका छन्।

निजी क्षेत्रका म्यानपावर कम्पनी लुम्बिनी ओभरसिज र मुनड्रप्सले बढी रकम लिएपछि कोरियाले इपिएसबाट कामदार लिन थालेको हो। त्यो बेलामा यी दुई म्यानपावर कम्पनीले पाँच लाखसम्म कामदारबाट उठाएका थिए।

स्रोत : http://www.nagariknews.com/

सम्प्रेक : ओम बोगटी

दैनिक १५ सय नेपाली कामदार बिदेसिन थाले,एकतिहाइ कामदार कतारतर्फ

2011-08-22T11:36:00.000-07:00

काठमाडौं, ४ भदौ

राजनीतिक अन्योललगायत विभिन्न कारणले रोजगारमूलक क्षेत्रमा लगानीको वातावरण बन्न नसक्दा कामको खोजीमा दैनिक १ हजार ५ सय नेपाली कामदार बिदेसिन थालेका छन् । वैदेशिक रोजगार विभागका अनुसार रोजगारीका लागि साउन महिनामा मात्र ४५ हजार १ सय ६५ नेपाली कामदार बिदेसिएका छन् । यो संख्या गत आर्थिक वर्षको यही अवधिभन्दा करिब ५२ प्रतिशत बढी हो । असार महिनामा ४४ हजार ७ सय १५ कामदार बिदेसिएका थिए ।

कतारमा सन् २०२२ मा आयोजना हुने विश्वकप फुटबल प्रतियोगिताका लागि भौतिक पूर्वाधार निर्माण गर्न त्यहाँबाट बढी कामदार माग भएको छ । कुल बिदेसिने नेपाली कामदारमध्ये एकतिहाइभन्दा बढी कतार जाने गरेको तथ्यांकले देखाएको छ । साउन महिनामा १५ हजार ७ कामदार कतार गएका छन् । तीमध्ये १२ हजार ९० व्यक्तिगत भिसामा गएका छन् । ३ हजार ५ सय १७ जनामात्र म्यानपावर एजेन्सीका माध्यमबाट कतार गएको देखिन्छ । कतारका रोजगारदाता कम्पनीले सुपरभाइजर, फोरमेन र इन्जिनियरलगायत काममा कामदार माग गर्ने हुँदा त्यहाँ व्यक्तिगत भिसामा जाने संख्या बढ्दै गएको हो ।

“कतारले सन् २०१८ को जुलाई महिनासम्म सबै रंगशाला निर्माण गर्नुपर्ने हुन्छ,” विभागका निर्देशक लालबाबु कवारीले भने, “त्यसकारण कतारमा ठूलो संख्यामा कामदारको माग छ ।” साउदी अरब, संयुक्त अरब इमिरेट्स (यूएई), कुवेत, ओमन, मलेसिया र बहराइनमा पनि कामदारको माग बढ्दो छ ।

http://www.karobardaily.com

संप्रेसक : ओम बोगटी

गजल

2011-08-12T14:13:00.001-07:00

सर्जक:हिमाल ओझा/हाल कोलकता

थमाएर तिम्रो हातमा अर्को रातो फुल फेरी ।

हुन दिन्न नसकिने,नफर्किने भुल फेरी ।।

अतित तिम्लाई उधारो भो,भबिस्यलाई साथ राख।

उठ्ने छैनन् बिजाउने,आततायी शूल फेरी। ।

नयन केहि खोजि बस्लान,याद आउला परेलीमा ।

जलाई दिउँला माया-प्रेम लेखिएका तुल फेरी।।

उता-हेर तिम्रा लागि नौलो खुशी झुल्केको छ।

बिर्सिने छौ बगाउन गहबाट मूल फेरी ।।

सम्झौता नै जिबन भो,संघर्स नै जिबन हो।

सम्झौता र संघर्स नै हिमाल लाइ क-बुल फेरी।।

गजल

2011-08-09T05:14:00.000-07:00

मेरो बानी के नै छ र ! साँझ-पख दारु पानी |

जिन्दगानी के नै छ र ! साँझ-पख दारु पानी |

जियो साथी जिन्दगानी आफ्नै मोज मस्ती संग |

नोक्सानी के नै छ र !साँझ-पख दारु पानी |

यदि खुशी मिल्छ भने होइदेउन खुशी तिमी |

यसमा हानी के नै छ र ! साँझ-पख दारु पानी |

भिड-भाड दुनियाँ भित्र तंछाड-मछाड रितिरिवाज |

लुछा-तानी के नै छ र ! साँझ-पख दारु पानी |

आहा!! कस्तो मज्जा हुन्छ,उर्बशीलाई छुदै मात्र |

लाज-मानी के नै छ र ! साँझ-पख दारु पानी |

सर्जक:हिमाल ओझा

ojha.himal@yahoo.com

मंगलग्रहमा पानी रहेको नेपाली विद्यार्थीले पत्ता लगाए

2011-08-07T15:02:00.000-07:00

किरण भण्डारी/मणि दाहाल, काठमाडौं, साउन २२ - अमेरिकामा अध्ययनरत नेपाली युवा वैज्ञानिक लुजेन्द्र ओझाको शोधका आधारमा अन्तरिक्ष अनुसन्धान संस्था नासाले 'मंगल ग्रहमा पानी भएको' तथ्य सार्वजनिक गरेको छ। नासा (राष्ट्रिय हवाई उड्डयन तथा अन्तरिक्ष प्रशासन) ले उनकै शोधमा टेकेर मंगल ग्रहको सतहमा न्यानो याममा नुनिलो पानी पाइने घोषणा बिहीबार गरेको छ ।

अमेरिकाको टुसान सहरस्थित एरिजोना विश्वविद्यालयमा जिओफिजिक्स अध्ययनरत २१ वर्षीय गत अप्रिलमा मंगल ग्रहमा पानी रहेको शोध नासालाई बुझाएका थिए।

बिहीबार सिएनएनसँग कुरा गर्दै ओझाले मंगल ग्रहमा पानी रहेको पत्ता लागे पनि त्यसको स्रोतबारे थप अनुसन्धान भइरहेको बताए। अर्को वर्ष स्नातकतहको अध्ययन पूरा गर्ने ओझाको यो खोजपछि मंगल ग्रहमा जीवको सम्भावनाबारे जारी अध्ययनलाई बल पुगेको छ। 'मंगल ग्रहको प्रारम्भिक तस्बिर हेरेर मैले यो शोध गरेको थिएँ,' उनले सिएनएनसँग भनेका छन्, 'त्यो अनुसन्धानमा सहभागी हुन पाउनु मेरो अहोभाग्य हो।' उनले मंगल ग्रहको एउटा सतहमा रहेको खोँचलाई आधार मानेर अध्ययन गरेका थिए। उनले त्यो खोँचमा मौसमअनुसा र आउने परिवर्तनबारे अध्ययन गरेका थिए। उनी अध्ययनरत विश्वविद्यालयको वेबसाइटअनुसार मंगल ग्रहमा पानीको बहावबारे ओझाको पछिल्लो खोज साइन्स जर्नलका सहसम्पादक प्रोफेसर अल्फ्रेड म्याक्विनको मातहत गरेका हुन्। उनले अर्का अनुसन्धानकर्ता कोलिन डुन्दासको सहयोगमा यो खोज गरेका हुन्। सन् २००८ देखि ओझा एरिजोना हाइ रेजुलुसन इमेजिङ साइन्स एक्सपेरिमेन्ट (हाइराइज) समूहसँग आबद्व भएर अनुसन्धानमा तल्लीन थिए। ओझाले सबैभन्दा पहिले आफ्नो शोध काउन्सिल अफ अन्डर ग्य्राजुएट रिसर्चले अमेरिकी संसद (क्यापिटोल हिल)मा प्रत्येक वर्ष आयोजना गर्ने कार्यक्रममा गत अप्रिल १३ मा प्रस्तुत गरेका थिए। त्यसमा सांसद, वैज्ञानिक र अनुसन्धानसम्बद्ध संस्था सहभागी हुन्छन्।

लुजेन्द्र स्कुलमा औसत

केटौले उमेरमै मंगल ग्रहमा पानी भएको पत्ता लगाएका लुजेन्द्र ओझा स्कुल पढ्दा औसत विद्यार्थी थिए। पढाइ ठिकै भए पनि केटाकेटीदेखि नै विज्ञान प्रविधिमा भने उनको गहिरो रुचि थियो।
बाबु टंक, आमा रमा

र दिदी जाइकासँगै छ वर्षअघि अमेरिकाको एरिजोना गएपछि उनी औसत विद्यार्थीबाट उकालो लाग्दै विश्वविद्यालयका मेधावी छात्र बने। 'नेपालमा हुँदा एभरेज थियो,' एरिजोनाको टुसान सहरबाट नागरिकसँग कुरा गर्दैदिदी जाइकाले भनिन्, 'यता आएपछि राम्रो हुँदै गयो, युनिभर्सिटी छिरेपछि बेस्ट नै भयो।'लुजेन्द्र पढाइमा कहिल्यै घोकन्ते थिएनन। अरूमा ठिकै भए पनि विज्ञान र गणितमा सधैं राम्रो। 'एक कक्षादेखि नै साइन्सका किताबमा मात्र रमाउँथ्यो,' एरिजोना विश्वविद्यालयबाटै एन्टोमोलोजी (किरा-फट्यांग्रासम्बन्धी विज्ञान) मा पिएचडी गरिरहेकी जाइकाले भनिन्, 'आकाश पातालको खोजबिनमा उहिल्यैदेखि रमाउँथ्यो।'स्कुल पढ्दै लुजेन्द्रले 'टाइम मेसिन' बनाउने उद्देश्य राखेका थिए। 'मलाई सानैदेखि ब्रम्हाण्डबारे औधी चासो थियो,' सिएनएन वेबसाइटमा लुजेन्द्रलाई उद्धृत गर्दै लेखिएको छ, '

केटाकेटीमै रोमान्चित गर्ने हिमालले मलाई फिजिक्स र जियोलोजी रोज्न आकर्षित गरेको हो।'

लुजेन्द्रको पुर्ख्यौली घर डोटी महादेवस्थान गाविस-२, हिन्नेकाँडा हो। तर, उनी र दिदी काठमाडौंमै जन्मेहुर्केका हुन्। ओझा परिवारको स्थायी बसोबास सामाखुसी म्हैपीमा छ। लुजेन्द्रले ४ कक्षासम्म लैनचौरको आदर्श योगहरि माध्यमिक विद्यालयमा र त्यसपछि ८ कक्षासम्म ज्ञानेश्वरको ग्यालेक्सी पब्लिक स्कुलमा पढेका हुन्। बाबुले पिएचडी गरेकै एरिजोना विश्वविश्द्यालयमा वैज्ञानिकको नियुक्ति पाएपछि परिवारै सन् २००५ मा अमेरिका बसाइँ सरेको हो। 'ड्याडी नेपाल सम्बन्धी अनुसन्धानको काम गर्नुहुन्छ, अहिले पनि दुई/दुई महिनामा नेपाल गइरहनु हुन्छ,' जाइकाले बताइन्। खानी तथा भूगर्भ विभागमा लामो समय काम गरेका टंकले भूगर्भशास्त्रमै पिएचडी गरेका हुन्।टुसानको सरकारी स्कुलमा ९ देखि १२ कक्षासम्म पढ्दा लुजेन्द्र तेजिलो हुँदै गए। 'विश्वविद्यालय भर्ना हुनुअघि स्याटको जाँचमा भाइले एरिजोना स्टेट नै टप गर्‍यो,' उनले भनिन्, 'त्यतिबैलै छोराले देश र कुलको नाम राख्यो भनेर बुवाआमा खुसी हुनुभएको थियो।'बाबु काम गर्ने, दिदीले पिएचडी गरिरहेको विश्वविद्यालयमा परिवारका तेस्रो सदस्यका रूपमा लुजेन्द्र प्रवेश गरे। जियोफिजिक्स मूल र प्लानेटोरी साइन्स सहायक विषय बनाएर पढेका लुजेन्द्रको मेहनत, लगन र जिज्ञासु स्वभावका कारण विश्वविद्यालयले उनलाई एरिजोना हाइ रेजुलुसन इमेजिङ साइन्स एक्सपेरिमेन्ट (हाइराइज) समूहमा राखेका

थिए जसले मंगल ग्रहको अनुसन्धान गरेको थियो। 'भाइ यो रिसर्चमा घोटिएको डेढ वर्ष भयो,' जाइकाले भनिन्, 'चार महिनाअघि ह्वाइट हाउसमै (क्यापोटिल हिल) मा प्रस्तुति गरेर आएको थियो।'अनुसन्धान सफलताको नजिक पुगेको जानकारी परिवारलाई पहिल्यै भए पनि नासाले यसको श्रेय औपचारिक रूपमै लुजेन्द्रलाई दिएको बेला बाबुआमा अमेरिकामा छैनन्। 'ड्याडीमम्मी क्यानाडा घुम्न जानुभएको छ, भाइलाई पनि दौडादौड छ,' जाइकाले भनिन्, 'परिवार जम्मा भएर रमाउन पाइएको छैन।'तीन दिनदेखि लुजेन्द्रलाई नेपाली समुदायबाट बधाईग्रहण लिन, स्थानीय/अन्तर्राष्ट्रिय सञ्चार माध्यमलाई अन्तर्वार्ता दिन र विश्वविद्यालयका कार्यक्रममा सरिक हुन भ्याइनभ्याई छ। नागरिकले पटकपटक सम्पर्क गर्दा पनि उनीसँग सम्पर्क हुन सकेन।'इन्डियन मिडियाले जथाभावी लेखिसके, एउटा केटोले देशको इज्जत बढ्ने काम गर्दा पनि नेपालीलाई वास्तै रहेनछ,' जाइका दुखी भइन्, 'हाम्रो भाइलाई इन्डियन एक्सप्रेसले भारतीय भनेर प्रचार गरेकामा साह्रै चित्त दुखेको छ।'

नासाले बिहीबार पत्रकार सम्मेलन गर्नेबित्तिकै भारतका अन्य छापा र विद्युतीय माध्यमले पनि लुजेन्द्रलाई भारतीय भनेर प्रचार गरेको छ। 'यो प्रचारले ड्याडीमम्मी पनि दुखी भएर फोन गर्नुभयो,' उनले भनिन्।

स्रोत : www.nagariknews.com

सम्प्रेसण : ओम बोगटी

विश्वमा फेसबुकको प्रयोग कसरी हुदैछ भन्ने " तितो सत्य टिमको बिश्लेषण''

2011-08-06T14:32:00.000-07:00

विश्वमा फेसबुकको प्रयोग कसरी हुदैछ भन्ने - " तितो सत्य टिम"को एक व्यंग्यात्मकअनि रोचक बिश्लेषण !

सम्प्रेषण : ओम बोगटी

चाहिन्छ .....

2011-08-06T14:08:00.000-07:00

तिम्रो रुपको तारिफ गर्दिन म

मलाई त तिम्रो माया चाइन्छ !

तिमीलाई किनेर ल्याउदिन म

सुन्दरीहरु त यहाँ बजारमा पाइन्छ !!

जिन्दगी तिमिसगै जिउछु म

मलाई त साचो साथ चाईन्छ !

दुइ दिन भेटेर जाने हैन म

जहाँ मिठो मात्र पाइन्छ !!

मिठो नमिठो जे भए पनि म

दुइ छाक सगै खाने साथ चाईन्छ !

साचो माया गर्छु म

मन बहलाउने त यहाँ जति पाइन्छ !!

हरपल तिमीलाई सम्झन पाउ म

भेट्दै भुल्ने यहाँ धेरै पाइन्छ !

दुइ दिनको रमाइलोमा जिउने हैन म

यो जिन्दगी भरि तिम्रो साथ चाईन्छ !!

कोसिस गर्छु सुख दिने तिमिलाई म

चोखो माया भए यहाँ खुसि मात्र पाइन्छ !

एउटा सुन्दर संसार बनाउछु म

त्यो संसारमा तिम्रो चोखो साथ चाईन्छ !!!

सर्जक : हरि बराल (झापा )

हाल : युएई

इमेल : jhapalibaral@yahoo.com

सम्प्रेषक : वेदनाथ पुलामी !

Via : Photo

उपदेश !

2011-08-04T13:14:00.000-07:00

आटनु, गर्नु , पछि नपर्नु'रे !
अल्छी , दोधारे , धूर्त नबन्नु'रे !

गल्ती, भूल - अपराध गरे'नि !
देश डुबाउने नेता नबन्नु'रे !!

खेदनु , खेदाउनु नभेटनु'रे !
कुटनु, हिर्काउनु - नमार्नु' रे !!

सानो, कलिलो -अबूझ सम्झे'नि !
हेला, शोषण - हद नगर्नु'रे !!

चुरोट ,रक्सी , चरेस खाए'नि !
हुन्न , सक्दिनको -हरेस नखानु'रे !!

Via : Own Things - आफ्नै कुरा !

गर्भवती नेपाल

2011-08-02T13:56:00.000-07:00

थाल ठटाउदै भए पनि नाचियो, अस्ती नेपालमा गणतन्त्र व्यबस्था लागु भयो भनेर भनि सक्दा -रेडियो नेपालले । अब त आँपका बोटमा पनी सुनका डल्ला झुण्डिन्छन, धानका बाला पनी सुनैका झुल्छन जस्तो गरी फिस्स हाँसेर तिघ्रा ठटाका थिए, हाम्रा बाले पनी खबर सुनी सक्दा । हुन पनी माओवादीको त्रासदीपूर्ण १० बर्सको जीवन अनि अत्याचार र अशान्तीले लुत्रुक्क परेका नेपाली ह्रदयमा, नेपाल जलबिधुत आयोजनाले डल्ले बल्ब पनी बाल्न नसकेको अबस्थामा यसले आशको किरणसरी झल-झली ट्युबलाइट नै बाली दिएको थियो। कतिले भैसी काटेर खाए, कतिले बुङ्गुर लडाए, नहुनेले बाख्रो काटेर खाए, हामी पनी जाना पाचेक साथीहरु मिली एउटा खुइले कुखुरो फेला पारेर निमोठेका थियौ, पार्टी गर्नलाई । खुशी मनाउनलाई।

दिनहरु बित्तै गए, सबै खुशी-सबै प्रसन्न, माथितिर दलहरु छल-फलमा ब्यस्त थिए। छल-फलका खबर आइरहन्थे, "नेपाललाई कुन प्रणालीमा लैजाने ? भारतीय कि चिनिया ??अमेरिकाको अर्थ ब्यबस्ता लागु गर्नु पर्छ, फेरी अर्को पक्ष –होइन जापानकोचाही निको होला आदि-आदि” । हुनपनी हामीलाई के थियो र ! ५/६ घन्टा चर्का घाममा लाइन बसिकन भए पानी, ल्याप्चे ठोकेर ६०१ जनालाई ठाउमा पुर्याएकै थियौ । माननीयहरुले संबिधान बनाईहालछन् । संबिधान बनाउदा-नबनाउदै नेपाललाई सिंगापुर र स्विजरल्याण्ड नै बनाउने पो हुन् कि?

अलिक दिनहरु बिते। एक दिन बाटो हिड्दै गर्दा खेरि अलिक भिड-भाड भएको देखेर नियालेको त ! हाम्रा आदि-बासि नेताज्यू बिचमा उभिएर भाषण गर्नमा मस्त हुनुहुदो रहेछ। "आफ्नो बाहुल्यता, आफ्नो भाषा, पुर्बजकै पालादेखि बसो-बास गर्दै आएको भन्दा भन्दै नेताले यो भुमि त हाम्रै हो नि !” भन्ने अठोट ब्यक्त गरे। मान्छे काला भए पनि सेतो सर्ट लगएकाले प्रस्टै चिनिने एक सज्जनले मेरा छेउमा आएर भने,- "भनि हाल्नुस त हाम्रो मागमा के खराबी छ?” मैले सोच्न समयनै नलगाइ प्याक्क भने - “माग त जायज हो” । आदि-बासिको कुरा सेलाकै थिएन, चौधरी दाजु-भाईले २ दिन नेपाल बन्द गरेर उस्तै किसिमका आफ्ना माग सुनाए। हुन पनि हो त हाम्रा पुर्बी पहाडमा लिम्बु समुदायको बाहुल्यता छैनर?उनीहरु किन पछी हट्ने? अनि लिम्बुवान राज्य घोषणा हुनु परेन त? यही मैकामा ३ दिन पुर्बी ५ जिल्ला ठप्प पारेर लिम्बुवानले पनि आफ्नो अस्तित्व देखायो । त्यस पछी त कता-कता, के-के भो के-के ??नेपालमा बस-गाडी पनि चल्थे रे!!! स्कुलमा पढाई पनि हुन्थ्यो रे!!!!! भन्ने जस्ता दिन पो आउन थाले। यसै बिचमा बाहुनले धोति कस्यो र बाहुन समाजको पनि घोषणाको गर्नु पर्ने ढोल ठोक्यो । फेरी खस क्षेत्रिले अलि पछी न-खस क्षेत्रिले हुदा-हुदा जानी-नजानी भ-यांग बाट खसेर खुट्टो भाँचेको रामे क्षेत्रिले चौतारोमा बसेर गफ लगएको सुन्दा म पो रनभुल्लमा परे, ए तेरिने ! म चाही कता समाउनु कता टेक्नु ? कताको गठबन्धन कताको समाज ? आफ्नै देशमा पो बिदेशी भईन्छ कि क्या हो ...???

एका-देशको कथाहरुमा सुनिन्थे, एक घरमा दुई बुढा-बुढी आकाशबाट फुलौरा बर्सिन्छन् र पेट भरि खाउला भनेर आकाश तिर मात्रै हेर्थे रे ! त्यस्तै हामी नेपालीले पनी बिरेन्द्र अन्तराष्ट्रिय सम्मेलन केन्द्र तिर हेरेको धेरै भयो तर खोई संविधान बर्सिन आटेन । चुनाव पनि सफल भयो, भोट पनि हालियो, बर्समा ५ ओटा सरकार परिबर्तन हुदा पनि सत्ता समिकरण हुन सकेको छैन भनेको सुन्दा नतात्नु पर्ने ठाउको रगत पनि तातेर आउछ । शान्ति प्रक्रिया अगाडी बड्न सकेन रे, ५ बुदे र ७ बुदे सहमति हुन सकेन रे !ए बाबा ई बुंदा पनि कति छन कहिल्यै नसकिने। बजेट आउन सकेन १/२ वर्ष सम्म, १/२ अर्थ मन्त्रि बजेट च्यापेको-च्यापई पलायन भए। उस दिन तिघ्रा ठटाका मेरा बाले -"थुक्क मुला गणतन्त्र” भनेको सुन्दा मन मनै भक्कानो परेर सोच्न बाध्य भए । “ए गाठ्ठे, गर्न सम्म गरे है यी बजिया ६०१ जनावरले त ! देश कता गयो कता, बन्ध र हड्तालको चपेटामा मच्चिदै छ गणतन्त्र, प्रगति र उन्नतिका त कुरै उठ्दैनन । ६०१ जनावर काठमाडौँमा पोसिएका पोसियै छन्, सारा नेपालि पिल्सिएका पिल्सियै छन्, मेरो हिम्मत र तागतले भ्याउने भए, ति ६०१ जनावरलाई पाटाका बोरामा हालेर त्रिशुलीमा खसाल्ने थिएँ।” पत्रिकामा यसो आँखा गाडेको, नेपाल गर्ववती भाकी छे रे ! नयाँ संबिधानको भ्रुण नेपालको गर्वमा हुर्कदै छ भन्ने खबर छापेको र'छ। हामी नयाँ संबिधानको पर्खाइमा बसेका नेपालिलाई यो भन्दा खुशीको कुरा के हुन्छ र?? फेरी झट्टै मेरो दिमाखको कहिल्यै नबलेको बल्ब बल्यो। “ धत् १ ले गर्ववती बनाको भए पो १० महिनामै जन्म हुन्थ्यो संबिधानको, यहाँ त जम्मै ६०१ ले बलात्कार गरेको देश हो नेपाल, ६०१ बाट बार-बार बलाकृत नेपालले यत्ति छिटै त के यस्ता ६०१ ओटा १० महिना कुर्नु पर्ला संबिधान पैदा गर्नलाई। त्यो पनि शंकै लाग्छ साथी हो मलाई त .... बिचैँमा तुहिने पो हो कि ......???

लेखक : हिमाल ओझा

Kolkata

ojha.himal@yahoo.com

सम्प्रेषक : विपिन ओझा

फेस बुक ले के यस्तो गरायो !!

2011-07-29T12:58:00.000-07:00

फेस बुक ले के यस्तो गरायो !! तपाईहरुलाई पनि यस्तै गरयोकी ??? सम्पूर्ण फेस बुक प्रयोग कर्ता साथीहरुको भावलाई समेट्न सफल भिडियो. आबस्य एक पल्ट क्लिक्क गर्नु होला !!!

संप्रेसक : ओम बोगटी

Top 10 Mysterious Diseases

2011-07-28T12:09:00.000-07:00

Mysterious diseases

There are many sicknesses doctors can cure with the swish of a pen across prescription pad. But for all we understand now about some illnesses, there are even more that still stump the pros, confound the public and rage on uncontested.

1. AIDS

Credit: null

Twenty-five years since it was first identified, there is still no cure for Acquired Immune Deficiency Syndrome. AIDS remains among the world's most potent killers, especially in developing countries. The disease likely started with a chimp to human jump, recent research confirmed.

2. Alzheimer's Disease

Credit: stock.xchng

Not to be confused with the forgetfulness that affects most everyone in their later years, Alzheimer's is a degenerative brain disorder that manifests differently in each of its sufferers. The exact cause isn't understood and it can't be effectively treated.

3. The Common Cold

Credit: Dreamstime

Even with an estimated one billion cases in the United States every year, doctors still know very little about the nose-running, cough-inducing cold, whose root causes number in the hundreds (some headway is being made). Time and chicken soup, not antibiotics, is often the only prescription that helps.

4. Avian Flu

Credit: null

Humans have no immunity to the powerful flu virus carried by birds, which health official fear could mutate into a strain that can be transmitted between humans. Death rates for human infected are around 50 percent but, so far, humans have been infected mostly by direct handling with infected birds. A recent cluster of cases, however, appeared to involved its spread between people.

5. Pica

Credit: null

People diagnosed with Pica have an insatiable urge to eat non-food substances like dirt, paper, glue and clay. Though it is believed to be linked with mineral deficiency, health experts have found no real cause and no cure for the peculiar disorder.

6. Autoimmune Disorders

Credit: Dreamstime.com

A catchall term for a host of afflictions including Lupus and MS, autoimmune disorders treat the body's organs and normal functions as enemy invaders. They're usually chronic, always debilitating, and doctors can do little except ease their symptoms.

7. Schizophrenia

Credit: stockxpert

Experts consider this the most puzzling of mental disorders, one which robs the sufferer of the ability to logically distinguish between reality and fantasy. Symptoms range wildly between patients and include delusions, hallucinations, disorganized speech, lack of motivation or emotion, but the disease has no defining medical tests.

8. Creutzfeldt-Jakob Disease

Credit: Keith Weller

One version of this rare brain disorder is better known "Mad Cow" and can be contracted by eating contaminated beef. "Regular" CJD is also always fatal, quick-acting and is the most common form, but develops in most patients for reasons doctors have yet to figure out and can not prevent.

9. Chronic Fatigue Syndrome

Credit: dreamstime

Chronic fatigue is a classic MUPS (medically unexplained physical symptoms) disease, with a diagnosis based only on the ruling out of other possibilities. More than just feeling a little tired, CFS patients are often bed-ridden for days at a time.

10. Morgellons Disease

Credit: null

This mysterious illness, which has cropped up again recently, displays almost sci-fi symptoms. Sufferers complain of intensely creepy-crawly skin and odd fibrous strands which protrude from open wounds. Some in the medical community blame the "disease" on psychotic delusion, but others say the symptoms are very real.

Via Source : livescience.com

गजल

2011-07-28T06:37:00.000-07:00

माया लायौ मन परायौ, मुटु देखी चायौ तिम्ले ।

ब्रत बस्यौ जल चढायौ, सारा मन्दिर धायौ तिम्ले। ।

साज- सज्जा पैरनमा झपक्क नै बल्यो रुप।

लाली लायौ- काली लायौ १६ शृंगार लायौ तिम्ले। ।

छरपस्ट प्रितहरु जोड-जाड एक भयो।

प्रेम देख्यौ-प्रेम सुन्यौ, प्रेमकै गीत गायौ तिम्ले । ।

आँखा भरी जिन्दगीका, उमंगलाई एक्लो देख्दा ।

प्रण गर्यौ कोशिश गर्यौ, लाख ठक्कर खायौ तिम्ले। ।

आफ्ना पिर आशु, चोट, दुख सबै बिर्सिएर।

के पाउन उसकै नाममा फेरी प्राण त्याग्यौ तिम्ले । ।

सर्जक : हिमाल ओझा

सम्प्रेषक : विपिन ओझा !

के हो यो Google Plus ?

2011-07-14T15:58:00.000-07:00

आर यु ह्याङिगङ आउट दिअर ? ओ नो !

लाग्ला यस्तो झरीको बिचमा कता गएर घुम्नु ? ठिकै छ,आउनुस म घुमाउछु तपाइलाई,तर एउटा सर्तमा मात्रै π तपाई मैले घुमाउनेको लिष्टमा पहिलो १० मा परिसक्नुपर्छ । अन्यथा म सँग तपाइलाई दिने छुट्टै समय नहुन सक्छ ।

म गुगल प्लसले यसका प्रयोगकर्तामाझ ल्याएको एकदमै नौलो,रोचक र आकर्षक फिचरको कुरा गर्दैछु,जसले प्रयोगमा आएको १ हप्ता पनि नबित्दै धेरै नेटिजनको मन पगालेको छ । इन्टरनेटमा वास्तविक जीवनको अनुभुतीबारे पुनविचार नारासहित अघिल्लो हप्ता केही सिमीतको लागि मात्रै प्रयोग गर्न दिइएको र गत मंगलबारदेखि सबैका लागि खुल्ला गरिएको गुगल प्लस (https://plus.google.com)बारे यो लेख तयार पार्दै गर्दा म अमेरिकाका तीन स्टेटहरु क्यालिफोर्नीया , लस एञ्जलस र टेक्सास अनि जर्मनीको बर्लिन सहर घुम्दै छु । मलाई तीनै दिनहरुको याद आइरहेको जतिबेला म यी सहरमा खास भ्रमण गर्दै थिएँ ।

ओ शिट ! आज (जुलाई ४) त अमेरिका स्वतन्त्र भएको दिनमा रम्न खोजीरहेका त्यहाँका जनताहरु फाइरवक्र्सको लागि निस्कन नपाइरहेका दृश्य मेरा लागि सहानुभूतियोग्य छन् । म भगवानसँग प्रार्थना गरिरहेको छु की कम्तीमा अमेरिकामा पानी रोकियोस् । ‘खै के रोकियला ?’ मेरो फ्रेन्ड सर्कलमा रहेकी डिनायल चोरी औलाले बाहिरी रोडतिर देखाउदै भन्दैछिन्,‘आशा गरौं ।’

उनले मलाई त्यसरी घुमाउन गुगल प्लसको दायाँभागको अन्त्यतिर रहेको ‘ह्याङ्गिङ आउट’ फिचरले सघाएको हो,जो सामाजिक सञ्जालका अहिलेसम्मकै ऐतिहासिक र बहुप्रतिक्षित फिचर हो । फेसबुकले यो फिचर ल्याउने योजना बनाएकै झण्डै दुइ वर्ष भइसकेपनि सकेको थिएन्, यो लेख्दै गर्दा स्काइपसँगको सहकार्यमा फेसबुक भिडियो च्याटलाई ल्याउन कसरत गरिरहेको खबर आइरहेका छन् । ‘तर अब ल्याएपनि लोकप्रिय बन्न सकदैन्,’ हल्लामाथि न्युयोर्क टाइम्सका प्रविधि विश्लेषक डेभिड पुगको टिप्पणी छ,‘फेसबुकले आफ्नो अवससर गुमाइसक्यो ।’

खैर,गुगल प्लसको ह्याङ्गिङ आउट फिचरमार्फतचाहिँ १० जना ‘साथी’सँग एकैचोटी (स्विप गरेर) लाइभ भिडियो कुराकानी गर्न मिल्छ । र,अहिले मैले गरिरहेको त्यही हो यद्यपी मेरो सर्कलमार्फत ह्याङ्गिङ आउटमा जानेहरु सात जना मात्रै छ ।

मेरो फ्रेन्ड सर्कलको ‘अमेरिकन्स’ सुचीमा डिनायल समाविष्ट छिन्,जो मेरो सात मध्येको चौथो ठूलो सर्कल हो ।

गुगल प्लसको अर्को गज्जबको फिचर यही हो,फ्रेन्ड सर्कल । आफूले चाहेकालाई त्यहीअनुसारको सर्कलमा राखेपछि साझेदारी गर्न खोजिएको कुरा तीनैलाई मात्रै छानेर बाँड्न मिल्छ । ‘आमा भात पाक्या भए खानुपर्यो,’ भन्ने कुरा सबैलाई किन सुनाउनु/देखाउनु ? फ्रेन्ड सर्कलमा ‘मेरो घर’ बनाउनुस्,अनि आमा,बुबा दिदी बहिनीलाई त्यसैमा समेटिदिनुस् । समेट्न फेरि एकदमै सजिलो छ । चाहेकालाई ड्र्याग गरेर सर्कलमा ड्रप गर्दिनुस् । आहा ज् ! क्या क्युट एनिमेसन छ या लाग्छ की तपाइ जतिबेला पनि यही फिचरसँग खेलिरहन चाहनुहुन्छ । हो, टचस्क्रिन (मान्नुस्,एप्पलको आइप्याड या ग्यालेक्सी ट्याब या अरु कुनै) ट्याब्लेटमा ‘एङ्ग्रि बर्ड’ खेलेजस्तै । अँ साँची ‘एङ्ग्रि बर्ड’को नशामा लठ्ठिएका नेपालीलाई खुशीको खबर यसको नेपाली भर्सन ‘क्रुद्ध चरा’आएको छ है ।

नेपाली ‘क्रुद्ध चरा’ कस्तो लाग्दै छ ? गुगल प्लसमै छलफल गरौं है । यसको लागि सजिलो तरिका छ,स्पार्क । हामीले ट्विटरमा प्रयोग गर्ने ह्यासट्याग जस्तै हो यो,जसमार्फत कुराकानीको विषयलाई जो कसैले सजिलै पछ्याउन सक्छ ।

फेसबुक र गुगल प्लसका खास फरक

झट्ट हेर्दा फेसबुककै प्रोफाइल जस्तो लाग्छ । बायाँपट्टि प्रोफाइल फोटो,त्यसको ठ्याक्कै तल साथीहरुबारे जानकारी,माथी नामसँगै सम्बन्धितको परिचय । तर गहिरिएर हेर्यो भने ती सबै फरक लाग्छन् । फोटो भन्दा ठ्याक्कै मुनी पहिला दुइ बिचको ‘कमन फ्रेन्ड’हरुको लिस्ट,त्यसपछि उसको सर्कल र अनि तल उसलाई कस कसले आफ्नो सर्कलमा राखेका छन तीनको लिस्ट देखाउछ । बायापट्टि खाली छ । त्यसैले गुगल प्लसको प्रोफाइल त्यत्ति धेरै दाम्मी चाहि नलाग्न पनि सक्छ । ‘हामी केही फिचर थप्छौं,’ गुगलको यो योजनाका उपप्रमुख ब्राड्ली होरोवीजले द न्यु यनेर्कटाइम्सलाई भनेका छन् ।

दुबैले साथीत्व स्विकार गनरिरहनुपर्दैन्

फेसबुकमा कसैको साथी बन्न उसलाई आफू साथी बन्न चाहेको जनाउ दिदै अनुमति माग्नुपर्छ (फ्रेन्ड रिक्वेस्ट) र अनुमति पाएमा मात्रै आफ्नो साथी सर्कलमा उसलाई राख्न सकिन्छ । तर गुगल प्लसमा कसैको साथी बन्न उसबाट स्विकृति लिइरहनुपर्दैन्, तर यसबारे जानकारी चाहिं हुन्छ । कसैलाई आफ्नो सर्कलमा ‘एड’ गर्नेबित्तिकै उसका हरेक अपडेट बारे जानकारी चाहिं पाईदैन ।

आफ्ना कुराको सिमीतता

आफ्नो स्ट्रिममा पोस्ट गर्दा खेरी ती कुरा कसकसलाई मात्रै देखाउने ? यो अधिकार तपाइमा निहित हुन्छ र फेसबुक भन्दा यो निकै सरल छ । कुनै कुरा लेख्ने,फोटो वा भिडियो हाल्ने, लिङ्क राख्ने गरेपछि त्यो कसलाई देखाउने ? सबैले हेर्न मिल्ने (पब्लिक) गर्ने की निश्चित समूहले या व्यक्तिले मात्रै ? तत्काल छान्न सक्नुहुन्छ । यही प्रक्रिया फेसबुकमा पनि गर्न त मिल्छ तर त्यो अति नै झन्झटिलो र धेरै साथी हुनेलाई निकै समय पनि लाग्छ ।

कमेन्ट नै इनबक्स

फेसबुकमा जस्तो गुगल प्लसमा इनबक्स छैन् (जीमेल नै हो) तर यसको अनुभूत कमेन्ट बक्समा गर्न सकिन्छ । कसै एकलाइृ अथवा दुइ तीन जना साथीहरुलाई मात्रै म्यासेज पठाउनु छ भने त्यो सन्देश स्ट्रिम लाइनमा लेख्नुस् र जसलाई पठाउनुपर्ने हो उसैले मात्र हेर्न मिल्ने बनाउनुस् । अनि त्यसैमा गरिने कमेन्ट तपाइ र त्यो व्यक्ति बाहेक अरुले देख्दैनन् ।

कि बाटै तल माथि

किबोर्डमा रहेको ‘जे’ बटनलाई थिच्नुभयो भने पेज तलतिर स्क्रोल हुन्छ । ‘के’ थिचियो भनेचाहिँ माथितिर जान्छ ।

आकर्षक डिजाइन

म ठोकुवा गर्छु,यत्ति गज्जबको वेब डिजाइन आजसम्म कसैले बनाएकै थिएन् । भावि धेरै समयसम्म बन्न गाह्रै छ । हो यो मिनीमलिष्ट डिजाइनले धेरैको मन आकर्षित गर्छ । धेरै ह्वाइट स्पेस छ । यसो हुनुको एउटा खास कारण छ त्यो के भने,यसका डिजाइनर एन्डि हर्टफेल्ड हुन् ।

एन्डि तीनै डिजाइनर हुन जसले पहिलोचोटी माउस सहितको म्यकेन्टोस कम्प्युटर बनाएका थिए । प्हिला पहिला कम्प्युटर चलाउन कमान्ड हाल्नुपथ्र्यो । डस खोलेर मात्रै चलाउन सकिन्थ्यो । तर एन्डिले यसमा एउटा क्रान्ति ल्याइदिए, जीयुआइ (ग्राफीकल युजर इन्टरफेस) र माउसमार्फत चलाउन सकिने कम्प्युटरको डिजाइन गरे । उनलाई एप्पलले आफ्नो ‘सफ्टवेयर विजार्ड’ भन्ने गथ्र्यो । म्याकेन्टोस अपरेटिङ सिस्टम (म्याक ओएस) उनैको डिजाइनमा आधारित छ । र यो स“गै एप्पल कम्पनीको बजार ह्वात्तै माथि आएको थियो । रमाइलो कुरा के भने,उही एप्पलले गुगललाई पछार्दै विश्वकै सबैभन्दा धनी कम्पनी बनेका बेला त्यही एप्पपलाई हाइटमा पु¥याउने एन्डिले डिजाइन गरेको गुगल प्लस सार्वजनिक भएको छ ।

अन्त्यमा, के तपाइ गुगल बजमा रम्नुभएथ्यो ? अर्कुटमा ? अनि गुगल वेभमा नी ? अह“ केहीमा पनि रम्न सकिएको थिएन् । यी धेरै प्रयासबाट थाकेको गुगल र फेसबुक (या ट्विटरमा) आफन्त, शिक्षक, विद्यार्थी, गर्ल÷ब्वाईफ्रेन्ड सबैबाट जोगिएर मनका कुरा साटासाट गर्न नसकी निरासीएकाको संगमका रुपमा नया“ ‘प्रोजेक्ट’आएको हो, गुगल प्लस । अन्ततः खोजी इन्जिनको अब्बल गुगलले अबका केही महिनाभित्रै आफूलाई सर्वश्रेष्ठ सामाजिक सञ्जालका रुपमा उभ्याउने पक्का छ ।

तपाइलाई निमन्त्रणा माग्यो भने यहाँ (https://www.facebook.com/AashisLuitel ) क्लिक गरेर आफ्नो इमेल पठाउनुस्,सकेसम्म छिट्टै पठाउछु ।

– http://gplus.to/secondgeneration

स्रोत: www.ekantipur.com

संप्रेसक : ओम बोगटी

चन्द्रगढीको काम अव दमकमै !

2011-07-10T09:33:00.000-07:00

बिभिन्न प्रशासनिक कामका लागि पश्चिमी झापाबाट सदरमुकामसम्म धाउनु पर्ने बाध्यता अब टुङ्गिने भएको छ । प्रमुख जिल्ला अधिकारी नै हप्तामा एक दिन दमक आउने भएपछि सदरमुकाम धाउनु पर्ने वाध्यता टुङ्गिने भएको हो ।
आगामी आर्थिक वर्षको शुरुवातबाट नै प्रमुख जिल्ला अधिकारी गेहनाथ भण्डारी प्रत्येक साताको बुधबार दमक आउने भएका हुन् । उनले भने- ‘म जहाँ पुगेँ, त्यहाँ यसरी नै विकेन्द्रीकृत ढङ्गबाट काम गर्ने गरेको छु ।’ यसअघि कैलाली, रौतहट लगायतका जिल्लामा रहँदासमेत प्रत्येक इलाका प्रशासन कार्यालयमा पुगेर काम गर्ने गरेको उनले जनाए । उनले भने-’जिल्ला प्रशासनमा नपुगी नबनिने नागरीकता, सिफारिस लगायतका कार्य गर्न अब सदरमुकाम धाइरहनु पर्दैन ।’ आवश्यकता परे जिल्ला प्रहरी तथा अन्य कार्यालयका प्रमुख समेत प्रजिअसँगै दमक आउन सक्नेछन् ।

प्रजिअको दमकमा नियमित उपस्थितिले सेवाग्राहीले सहज र सरल हुनका साथै कामसमेत चुस्त हुने इलाका प्रशासन कार्यालय दमकका प्रमुख यज्ञ आचार्य बताउँछन् । उनले भने- ‘कतिपय प्रशासनिक अधिकार इलाका प्रशासनमा हुँदैन, प्रजिअले नै गर्नु पर्ने भनि तोकिएका विभिन्न कार्य अब यहीँबाट हुनेछन् ।’ यस्तै दमक नगरपालिकाका कार्यकारी अधिकृत पशुपति खतिवडाले प्रजिअले दमकमा नै आएर कार्य थालेपछि नगरपालिकाका समेत विभिन्न कार्य दमकबाट नै सम्पादन हुने बताए । बुधबार दमक नगरपालिकामा भएको माई पश्चिमका कार्यालय प्रमुखहरुको बैठकमा प्रजिअ भण्डारीले यससम्बन्धी जानकारी गराई सकेका छन् ।
दमकको इलाका प्रशासन कार्यालयमार्फत पश्चिमी झापाका १० गाविस र दमक नगरपालिकाका विभिन्न प्रशासनिक कार्य हुने गरेका छन् ।

Via : पुर्बेली टाइम्स - विष्णु !

मलाई मान्छे बन्नु छ !

2011-06-29T11:21:00.000-07:00

मलाई मान्छे बन्नु छ ।

मान्छे जस्तो होईन,

ठ्याक्कै मान्छे बन्नुछ ।

त्यसैले,

हे मेरा ज्ञानेन्द्रियहरु हो !

हे मेरा जनेन्द्रीयहरु हो !

मलाई नरोक,

नछेक

र

नभट्काऔ

कुनै क्षणिक स्वार्थको

कालो भुमरीमा !

म मान्छे बन्न चाहन्छु,

मान्छे जस्तो होइन !

ठ्याकै मान्छे बन्न चाहान्छु ।

त्यसैले,

हे मेरा अतितहरु हो !

हे मेरा भबिस्यहरु हो !

र

आजहरु हो !

तिमीहरु,

नासल्बलाओ मेरो छाती भित्र

मलाई कुटिल हाँसो

हाँस्नु छैन ।

मलाइ झुटो मान

चाहिएको छैन ।

मलाई कुनै तक्मा र पगरीको

जरुरत छैन ।

त्यसैले,

हे मेरा चाहनाहरु हो !

तिमीहरु संयमता अपनाओ

र मेरा मित्र बन -

सत्रु होइन ।

म मान्छे बन्न चाहन्छु ।

ठ्याकै मान्छे बन्न चाहान्छु ।

मान्छे जस्तो होईन ।

त्यसैले,

हे मेरा ज्ञानेन्द्रिय ,

जनेन्द्रीय,

अतित ,बर्तमान र भबिस्यहरु हो !

तिमीहरु नछटपटाओ मेरो छाती भित्र

म मान्छे बन्न चाहान्छु !

मान्छे जस्तो होईन ।

ठ्याकै मान्छे बन्न चाहान्छु ।

सर्जक:बिपिन ओझा

कृषि र हामी !

2011-06-27T13:41:00.001-07:00

नेपाल कृषि प्रधान देश हो भन्ने कुरालाई यहाँ प्रमाणित गरिरहनु नपर्ला । ८०% नेपाललीहरुको पेशा कृषिमा आधारित रहेको छ र करिबन ६०% नेपाली पूर्ण रुपले कृषिमा आश्रीत छन भन्ने आंकलन विभिन्न अनुसन्धानको छ । त्यसै गरी हामी र हाम्रो समाजको निर्भरता पनि पूर्ण रुपले कृषिमा नै छ भन्दा कुनै दुइमत नहोला । हाम्रा बाजे बराजु अर्थात हाम्रा सम्पूर्ण पुर्खा नै कृषिमा आधारित थिए यो अर्थमा कृषि हाम्रा पुर्बजहरुको बिरासत नै हो । हामीसँग व्यापारिक अनुभब छैन, नाम छैन न त कुनै व्यापारिक पुर्बाधार नै । त्यसै गरी प्रशासनीक क्षेत्रमा पनि दह्रो गरी अर्थात आवश्यक पहुँच र अनुभब पनि छैन । तर कृषिका लागि परपुर्बकाल देखिको अनुभब छ । श्रमकालागी आवश्यक जमिनको अभाब छैन । राँगा, भैंसी, गाई, गोरु, बाख्रा पाठा, कुखुरा, हाँस जस्ता कृषिसँग सम्बन्धित सम्पूर्ण सामाग्रीहरु छन । तर दुर्भाग्य तिनीहरुबाट हामि कुनै आम्दानि प्राप्त गर्न सकिरहेका छैनौं । हामी, हामीसँग जे छ त्यसको प्रयोग गर्न सकिराखेका छैनौं या जानी राखेका छैनौं र हामीसँग जे छैन त्यसको खोजिमा यत्र तत्र भौतारिरहेका छौं । अरबको खाडी देखि मलेसियाको झाडी सम्मको यात्राले हामीलाई अनेकौं हण्डर र ठक्कर नदिएको होइन तर पनि हामीमा चेत फिरेको छैन । हामीसँग भएको अनमोल सम्पदाहरुको तिजौरिको चाबी खोल्न नजानेर अत्यन्त सस्तो र अपमानित ढंगले पराई भुमिमा आफ्नो श्रम बेच्न विवश छौं । त्यसले न त हाम्रो पारिवारिक या व्यक्तिगत बर्तमानको आवश्यकताहरुको पूर्ति भएको छ, न त सुनौलो भविष्यको कुनै सुनिश्चता नै छ । हामी अन्धकारमा बाँची रहेका छौं र हाम्रो भविष्य पनि पूर्ण रुपले अन्धाकार नै छ ।

नेपाल र कतार (या अन्य अरब राष्ट्र)को भागोलिक तुलना गर्ने हो भने स्वर्ग (नेपाल) र नर्क(अरब)को जस्तो छ । यदि हाम्रा धर्म शास्त्रको गहन अध्यन गर्ने हो भने अरब मरुभूमि लाइ नर्कको रुपमा प्रमाणित गरेका थुपै प्रमाणहरु भेटिन्छन । तर यहि अरबी र नेपाली जिबनको बिचमा तुलना गर्ने हो भने अतुलनीय रुपमा तल (नेपाली) र माथि (अरबी) जिबन छ । अरबको हावा, पानि, माटो र मौसमको अध्यन गर्ने हो भने कुनै पनि जिबनको अनुकुल छैन । यस्ता समस्याका बाबजुद पनि यहाँ कति राम्रा राम्रा बगैंचाहरु निर्माण गरिएका छन तर ति बगैंचा निर्माणका लागि कति मिहिनेत र लागानी गरिएको छ ? हेर्नुस्त ! प्रत्येक बिरुवाको जरा-जरामा पानिको पाइप पुर्याएको अनि सयौं काम दारहरुलाई एउटा बगैचाको रेखदेखका लागि दिनरात खटाइएको । यहाँ यति मिहिनेत र लगानीका साथ प्रतिकुल हावा, पानि, माटो र समग्र प्रतिकुल मौसमका बबाजुद पनि यति राम्रा-राम्रा बगैचा निर्माण गर्न सकेका छन् .तर हामी सम्पूर्ण दृष्टिले अनुकुल अवस्थामा रहंदा रहँदै पनि अरु त अरु तिहार जस्तो चाडमा पनि आवश्यक फुलको अभाबमा अत्यन्त कुरूप माला गलामा लगाएर फोस्रो आनन्द लिईरहेका हुन्छौ । .अरबले कृषिलाइ कति माया गरेको छ भन्ने कुराको अनुमान अरबीले आफ्नो बारीमा उत्पादन गरेको साग सब्जी हेरेर पनि गर्न सक्छौं । हेरौं त, एउटा खजुरको बोटलाइ फल लाग्नु अघि र फल लागिसके पछि पनि कति मिहेनतले स्याहार गर्छन । फल झर्छ या चराचुरुंगीले नष्ट गर्छ भनेर जालीले बेरेर संरक्षण गरेको हुन्छ र यता हामी भने न त हाम्रा घर आँगन या बारीमा भएका बहुमुल्य बोट बिरुवाको संरक्षण गर्छौं न त तिनका फलको । एउटा आँपको रुखमा उचित रेखदेखको अभाबमा प्रयाप्त फल नै लाग्दैन, लागेको फल पनि ७५% त चिचिलामै झरेर जान्छन र बाँकी मा १५%चिचिलाबाट पूर्णरुपले तयार हुँदा सम्ममा अनेक कारणले ५ % जति नष्ट हुन्छन र बाँकी १०% फलमा हामी सन्तुष्ट हुन्छौं । अब तपाइँ नै भन्नुस हाम्रो यो भन्दा ठुलो बिडम्बना अरु के हुन्छ ???

हामीसँग श्रमकालागी आवश्यक जमिन छ तर त्यहाँ बाट हामी उचित रुपमा धान, गँहु, मकै जस्ता बालिहरुको उत्पादन गर्न सकी रहेका छैनौं साथै हाम्रो प्रत्येक छाक तरकारीको गर्जो टाढाबाट आयात गरिएका तरकारी नाकिनिकन टर्दै टर्दैन । हामीसँग दुध उत्पादनका साधन गाई, भैंसी छन मासु उत्पादनका लागी राँगा, बाख्रा ,हाँस ,कुखुराहरु छन त्यस्तै अण्डा उत्पादनकालागी हाँस कुखुराको कुनै कम्मी छैन । यी सब मध्यमबाट हामीले अथाह उत्पादन गरी त्यसको निर्यातबाट समृद्री हासिल गर्नु पर्ने हो तर हामीले त उपयुक्त साधनबाट आफ्ना आधारभूत भन्दा आधारभूत आवश्यकताहरु पनि पुरा गर्न सकिरहेका छैनौँ । के हामीले ब्ल्याक टी खाएको रहर ले हो र ? एक पटक कोहबरालाई आधार मानेर समाज परिबर्तनका लागि सोचौं त ! के माइक्रोसफ्टको ब्यापारले कोहबरेलीहरुको जिबनमा सुधार ल्याउन सकिन्छ ? के ठुला उधोग धन्दा निर्माण गरी सम्पूर्ण कोहबरेलीहरुलाइ रोजगार दिलाउन सम्भब छ ? कि अन्य ब्यापार ब्यबसाय बाट ? छैन, यी कुनै पनि माध्यमबाट कोहबरेलीहरुको जिबन स्तरमा सुधार ल्याउन सम्भब छैन । सम्पूर्ण कोहबरेलीहरु कृषिका स्रोत, साधन, सिप र अनुभबले सु-सम्पन छन । त्यसैले यदि कोहबरा र कोहबरेलीहरुमा परिबर्तन गर्ने गराउने हो भने त्यो कृषि नै हो । पर्याप्त नभए पनि एक हद सम्म कोहबरेलीहरुको अहिलेको आम्दानिको अतिरिक्त दैनिक ५० रुपैया मात्र पनि आम्दानि हुने हो भने सम्पूर्ण कोहबरेलीहरुको जनजिबिकामा सहजता आउछ । उदाहरणको लागी ५० रुपैया भनेको १० ओटा अण्डा वा २.५ लिटर दुध वा १ पावा कुखुराको मासु हो । खसीको मासु त ५० रुपैयामा कुनै पनि परिमाणमा पाउन सकिदैन । राँगा ,सुँगुर, बंगुरको मासु पनि ५० रुपैयामा ०.५ केजी पनि आउदैन । हामीसँग उपलब्ध हुने फलफुलहरुमा विशेष गरेर आँप हो, हुनत: यो दैनिक रुपमा उत्पादन हुँदैन तथापी यसको बार्षिक उत्पादन लाई दैनिक रुपमा विभक्त गर्ने हो भने ५० रुपैयाको ५ केजी भन्दा बढ्ता पर्दैन । तरकारी उत्पादन कै कुरा गर्ने हो भने पनि दैनिक साना १० मुठा साग,२ किलो आलु र यस्तै-यस्तै अन्य थोरै परिमाणका तरकारीहरु नै हुन् । ५० रुपैया मुल्य बराबरका माथि बर्णन गरिएका स्रोत साधनबाट हामी सु-सम्पन भएता पनि हामीले न्युनतम भन्दा न्युनतम उपलब्धि पनि हाँसिल गर्न सकेका छैनौं । कृषि प्रतिको नकारात्मक धारणाले नै हो - यो सब समस्या को सिर्जना गरेको । हामीमा कृषि भन्ना साथ दिनभरी हलो जोतेको याद झल्झली आउछ तर यो मात्र कृषि होइन अब हामीले कृषिको परिभाषालाई ब्यापक ढंगले बुझ्नु जरुरि छ र प्रयोग गर्न पनि । हुन त नेपाल कृषि प्रधान देश भए पनि हामी माछा, मासु, अण्डा ,दुध, तेल, दाल तरकारी लगायतका कृषि जन्य उत्पादनमा आत्मनिर्भर भएका छैनौं ।

आज विश्वले धेरै थोकमा धेरै बिकास गरी सकेको छ । त्यस्तै कृषि क्षेत्रमा पनि ब्यापक परिबर्तन र बिकास भै रहेको छ । हामीले पनि बुद्दी पुर्याउने र माथि उल्लेखित उत्पादनका स्रोत साधन लाई आधुनिकिकरण र औधोगीकरण गरेर ब्यापक उत्पादन गरि निर्यात गर्न सक्ने हो भने हामि आफ्नो मात्र होइन सम्पूर्ण समाज तथा राष्ट्रमा नै आर्थिक क्रान्ति सम्पन्न गरि समृद्ध नेपालको निर्माण गर्न सक्छौं । एउटा कुरा हामीले के बुझ्नु पर्छ भने आजको समय उच्च प्रविधि सहितको समुन्नत कृषि उधोगको हो खाई खेति को होइन । त्यसैले हामीले कृषि प्रतिको नकारात्मक र संकुचित धारणालाई त्यागेर सकारात्मक र ब्यापक धारणा को निर्माण गर्नु पर्छ । यहि नै आजको आवश्कता हो र सम्भावना पनि ।

लेखक : बिपिन ओझा !

माइक्रोसफ्ट अफिस २०१० नेपालीमा !

2011-06-27T13:41:00.000-07:00

अब कम्प्युटर चलाउन अंग्रेजी भाषा जान्नैपर्छ भन्ने छैन। माइक्रोसफ्टले एक वर्ष अघिमात्र सार्वजनिक गरेको 'अफिस २०१०' लाई नेपालीकरण गरिएको छ।

यसअघि एक्सपी, भिस्टा, अफिस सेभेनलाई नेपालीकरण गर्न खटिएको टिमले अफिस २०१० लाई पनि नेपालीकरण गर्ने काममा सफलता पाएको छ। 'झन्डै एक वर्षको लगातार प्रयासपछि हामीले यो सफलता पाएका हौं,' सफ्टवेयर स्थानीयकरण विभागका मेनेजर प्रदीप न्यौपानेले भने।

माइक्रोसफ्टले नेपालको अनलिमिटेड टेक्नोलोजीसँगको सहकार्यमा सफ्टवेयरलाई नेपालीकरण गर्दै आएको छ। अफिस २०१० को नेपाली भर्सन सार्वजनिक गर्न आयोजित कार्यक्रममा अनलिमिटेडका प्रबन्धक एलेन बेलोचन तुलाधरले स्थानीय भाषाको प्रयोगबाट सामान्य साक्षरले पनि कम्प्युटर चलाउन सक्ने वातावरण बनेको बताए।माइक्रोसफ्टले एक वर्षअघि पहिलेको अफिस सेभेनलाई अझै परिस्कृत गरेर अफिस १० ल्याएको हो। यसले गर्दा अंग्रेजी भाषा नजाने पनि कम्प्युटर चलाउन कुनै समस्या पर्दैन। नेपालीकरण गरिएपछि अंग्रेजीमा रहेका टुलबार, मेनुबारमा नेपाली शब्द देखिन्छन्।नेपालीकरण गरिएको माइक्रोसफ्ट अफिस २०१० कम्प्युटरमा राख्न ३२ बिट प्रणालीको लागि १३ दशमलव ७ एमबी र ६४ बिटको लागि १५ दशमलव २ एमबी इन्टरफेस आवश्यक पर्छ। यसलाई इन्टरनेट लिंकबाट निशुल्क डाउनलोड गर्न सकिने व्यवस्था गरिएको छ। यसमा निशुल्क नेपाली भाषाको हिज्जे परीक्षणसमेत गर्न सक्ने सुविधा छ। गत वर्ष १५ हजार विद्यार्थीलाई निशुल्क विन्डोज सेभेन वितरण गरेको माइक्रोसफ्टले यस वर्ष नेपालमा २९ हजार विद्यार्थीलाई वितरण गर्ने लक्ष्य लिएको छ। माइक्रोसफ्टले अफिस २०१० लाई नेपालीकरण गरिसकेपछि अब विन्डोज ८ लाई भाषा स्थानीयकरण सुरु गरेको छ।
Via Photo : Aakar Tech Blog
Via : Nagarik News !

झापामा अन्तर्राष्ट्रिय स्तरको रंगशाला !

2011-06-27T13:23:00.000-07:00

झापाको लखनपुर १ मा अन्तर्राष्ट्रिय स्तरको रंगशाला र खेलकुद भिलेज निर्माण हुने भएपछि त्यहाँका चिहानहरु हटाउन शुरु गरिएको छ । आज बिहान बिभिन्न जातिहरुको परम्परा अनुसार मृतकहरुको आत्माशान्ति गरी चिहानहरु हटाउन शुरु गरिएको हो । त्यसका लागि सबै समुदायका आ-आफ्नै पुजारीहरुद्वारा पूजाआजा गरि आत्माशान्ति गरिएको थियो ।
उक्त स्थानमा आदिवासी जनाजातिहरुको बर्षौंदेखिको चिहानलाई व्यवस्थापन गरि सो स्थानमा आदिवासीहरुको नाममा आधुनिक रङ्गशाला निर्माण हुने भएको हो ।

सो क्षेत्रमा चिहान बनाइएका मृतकका स्मृतिमा आधुनिक पार्क निर्माण गरिने र बाँकी स्थानमा अन्तर्राष्ट्रिय स्तरको रंगशाला र खेलकुद भिलेज निर्माण गरिन लागेको हो । त्यसको लागि अहिले पूर्वाधार निर्माण शुरु भैसेकेको छ । स्वीमिङ पुल सहितको सो खेलकुद भिलेजमा फुटवल, क्रिकेट, टेनिसका साथै इन्डोर गेमका लागि आधुनिक भवनहरु निर्माण गरिन लागिएको निर्माण समितिका अध्यक्ष सन्तकुमार बान्तवाले जानकारी दिनुभयो । सो स्थानमा आदिवासीहरुको समाधीस्थल रहेको हुनाले उनीहरुको सम्मानस्वरुप रंगशालाको नाम पनि आदिवासी रंगशाला राखिनुका साथै स्मृति पार्क पनि बनाईने उहाँले बताउनुभयो ।

करिव २ बर्ष लामो छलफलपछि सो स्थानमा खेलकुद भिलेज बनाउन सहमति भएको हो । सशस्त्र प्रहरी बलले सो क्षेत्रको स्वामित्व पाएपछि त्यहाँका समाधीहरु हटाउनको लागि पटक पटक प्रंयास गरे पनि असफल भएको थियो । जातिय संस्था र सशस्त्र प्रहरी कार्यदलबीच दजनौं पटकको छलफलपछि आदिवासी जनजातिहरुलाई समाधिको स्थलको लागि सो स्थानमा पूर्वतर्फ रहेको रतुवामाई बृक्षारोपण क्षेत्रको करिब डेढसय हेक्टर जग्गा उपलव्ध गराउने र सो स्थानमा आधुनिक रंगशाला बनाउने तथा मृतकको स्मृतिमा पार्क निर्माण गरिने कुरामा दुवै पक्ष सहमत भएका थिए । त्यसको व्यवस्थापनको लागि जातिय संस्थाहरु, निर्माण व्यावसायी संघ, उद्योग वाणिज्य संघ, खेलकुद विकास समिति सम्मिलित व्यवस्थापन समिति गठन गरि प्रक्रिया अगाडि बढाइएको समितिका महासचिव धिरेन लावतीले बताउनुभयो ।

खेलकुद भिलेज र स्मृति पार्क निर्माणको लागि करिव १९ करोड रूपैंया बढिको बजेट अनुमानित गरिएको पाथिभरा प्रहरी गणका प्रमुख एसपी रामकृष्ण लामा बताउनुहुन्छ । उहाँका अनुसार सरकारले पहिलो चरणको लागि आर्थिक बर्ष ०६७/६८ मा एक करोड बजेट छुट्याएको थियो । सोही बजेट अनुसार अहिले ९७ लाख रूपैंया बरावरको टेण्डर लागि निर्माण कार्य शुरु भैसकेको छ । पहिलो चरणका लागि आएको सो बजेटले स्मृती पार्क निर्माण, मैदान सम्याउने र रिटनिङ वाल निर्माण हुने एसपी लामाले जनाकारी दिनुभयो ।

करिव ३० बर्ष अघिदेखि रतुवामाई बृक्षारोपण क्षेत्रको अधिनस्थ रहेको सो जग्गा अहिले सशस्त्र प्रहरी बल पाथिभरा गणको क्षेत्राधिकारभित्र पर्दछ । सो स्थानलाई त्यस क्षेत्रका आदिवासी जनजातिहरुले समाधीस्थलको रुपमा प्रयोग गर्दै आएका थिए ।

सम्प्रेषक : वेदनाथ !

Via : पुर्वेली टाइम्स ! दिपेन- फोटो – टिकाराम!

विदेशी सहयोगमा झापाका तीन सडक कालोपत्रे हुँदै !

2011-06-24T06:17:00.000-07:00

झापाका ग्रामिण वस्तीलाई राष्ट्रिय सडक सञ्जालसँग जोड्ने मुख्य तीनवटा सडक २० करोड रुपैयाँको लागतमा निर्माण गरिँदैछ ।
पूर्व-पश्चिम राजमार्गबाट दक्षिण तर्फका बिषेश गरि भारतीय सीमाक्षेत्रसँग जोडिने ती सडक कालोपत्रेका लागि कार्य शुरू भई सकेको छ । स्वीस सरकार नियोग, बेलायत सरकार, एसडिसी लगायतका दातृ संस्थाहरुको आर्थिक सहयोगमा एशियाली विकास बैंकले सडक कालोपत्रे कार्य शुरु गरेको हो । कालोपत्रे गरिने सडकहरुमा दुधे-कुञ्जीवारी हुँदै कोरोबारी जाने सडक, सुरुङ्गा-शरणामती-टाघनडुब्बा हुँदै झापा बजार जाने सडक र लक्ष्मीपुरवाट चकचकी हुँदै घेराबारी जाने सडक रहेका छन् ।
योजनामा परेका ती सडक, कृषी र व्यापारीक दुवै प्रयोजनमा उपयोगी छन् ।
सडकको रेखदेख तथा मुल्याङ्कन गर्ने प्राविधिक पक्षको जिम्मेवारी जिल्ला प्राविधिक कार्यालय झापाले पाएको छ । चन्द्रगढीमा रहेको सो कार्यलयका प्रमुख इञ्जीनियर राजेश घिमिरे सडक निर्माणसम्वन्धी परियोजना (आरएसडीपि) का प्रोग्राम कोअर्डिनेटर हुन् ।
घिमिरेका अनुसार कालोपत्रे गर्ने योजनामा रहेका ती तीन सडकमध्ये सुरुङ्गा, झापा बजार सडक कालोपत्रेका लागि आठ करोड रुपैयामा ठेक्कासमेत लागिसकेको छ । सो सडकको कुल २४ किलोमिटर खण्ड कालोपत्रे सम्पन गरिनेछ । त्यस्तै, दुधे कुञ्जीवारी, कोरोवारी सडक अन्तर्गत पुरानो स्टीमेट (३० किमी ) मध्ये १९ किलोमिटर मात्र कालोपत्रे हुनेछ ।
घिमिरेका अनुसार बगाह चौधरी बाट ४ किलोमिटर छोडेर र दुधे, शिवगञ्ज खण्डको छोडेर बीच भाग (शिवगञ्ज, पाँचगाछी, महाभारा ) र कुल १९ किमी मा मात्रै कालोपत्रे हुनेछ भने लक्ष्मीपुरवाट चकचकी हुँदै घेरावारी जाने सडकको पनि ३० किमिभन्दा लामो दुरीमध्ये घेरावारी तर्फबाट कुल १७ किलोमिटर सडक मात्रै कालोपत्रे हुनेछ ।

ती सडकको स्तरोन्नति कार्यपछि जिल्लाका करिब डेढ दर्जन गाविसका बासिन्दाहरुको राजमार्ग यातायात समपर्क सहज हुनेछ । ती तीनवटै सडक भारतीय बजार सँगको सम्पर्कका लागि समेत उपयुक्त भएका कारण द्विदेशीय व्यापारको सम्भावनलाई समेत बढाउने कोरावारी- १ का रघुनाथ निरौला बताउँछन् । जिल्ला प्राविधिक कार्यालयका प्रमुख इञ्जीनियर घिमिरेका अनुसार ती सवै सडक कालोपत्रे तल्लो भेग (पुछार) बाट थालिनेछ । सडकका तल्लो भाग सधैं उपेक्षामा पर्ने गरेका कारण माथिल्लो क्षेत्रमा मात्रै ध्यान दिने परम्परालाई तोड्दै तल्लो क्षेत्रबाट संरचना निर्माण शुरु गर्ने योजना बनाएको घिमिरेले बताए । ती सडकहरुको काम यतिबेला सम्पन्न गरिसक्ने पूर्व योजना भएपनि सम्वन्धित दातृसंस्थाहरुले यसअघि स्टमीट भई गएको तीन सडकको सय किलामिटर खण्डमा कार्य गर्ने नसक्ने भन्दै स्टीमेट बदल्न भनेका कारण ढिलाई भएको हो । घिमिरेले भने यो काम अलि अघि शुरु हुन्थ्यो, दातृ संस्थाबाटै पहिलाको स्टीमेट चेन्ज गरेर घटाउन आदेश आएकाले पुनः स्टीमेट बदल्दा ढिलाई भएको हो । उनले सडक कालोपत्रेको कार्यमा स्थानीय उपभोक्ताहरुबाट समन्वयात्मक सहयोग पुर्‍ुयाउन स्थानीय स्तरमा सहयोग तथा समन्वय समिति समेत बनाईएको जानकारी दिए । “यसबाट हाम्रो कामका क्रममा आएका सानातिना स्थानीय समस्या हल हुनेछन्”, घिमिरेले भने, “अहिले सम्मको स्थिति हेर्दा सवै पक्षबाट राम्रो सहयोग हुनेछ ।”

Via : विष्णु, पुर्वेली टाइम्स !

जिल्ला प्रशासन कार्यालय, झापामा २ वटा बम, नेपाली सेनाद्वारा निस्कृय !

2011-06-24T06:16:00.000-07:00

जिल्ला प्रशासन कार्यालय झापामा भेटिएको बम नेपाली सेनाले निस्कृय पारेको छ । कालो प्लाष्टिकको झोलामा राखिएका दुवै बम झापा चारआलीको इन्द्रध्वज गणको बम डिस्पोजल टोलीले निस्कृय पारेको हो ।

जिल्ला प्रशासन कार्यालयमा दुई वटा बम पाइएपछि उक्त क्षेत्रमा त्रास उत्पन्न भएको थियो ।कार्यालय समयमा भिडभाड भएको मौका छोपेर प्रशासकीय अधिकृतको कार्यकक्ष र बाथरुममा दुइ वटा बम राखेको किराँत वर्कस पार्टीका नेता यलम्बर किराँतीले फोनमार्फत् जानकारी दिएका थिए । उनले सरकारसँग वार्तामा बसिसकेको अवस्थामा पार्टी अध्यक्ष विद्रोह विवशलाई वेपत्ता पारेकोमा चेतावनी स्वरुप बम राखिएको जनाए ।
Via : नागरिक न्युज !

कर्मक्षेत्रमा १०

2011-06-24T06:14:00.000-07:00

केही समय महिलाहरूलाई समाजको संचरनाले पारिवारिक चौघेराभित्र बस्न बाध्य बनायो, संस्कार तथा परम्पराले विकासको मार्गमा लम्कनबाट रोक्यो । समयसँगै महिलाहरू त्यो चौघेरालाई तोडेर पहिचान प्राप्तिका लागि लड्न थाले, आफूलाई हरेक क्षेत्रमा स्थापित गर्न थाले तैपनि उनीहरूको कार्यको उतिविधि वास्ता गरिएन । त्यति हुँदाहुँदै पनि उनीहरूको मनोबल कत्ति डगमगाएन, उनीहरू अविराम संघर्षरत रहे।

अमहिलाहरूको आन्दोलनले केही मात्रामा भए पनि परिवर्तन ल्याएको छ भन्ने कुरामा सायद दुईमत नहोला । उनीहरूको अदम्य साहस तथा मेहनतका बारेमा पनि धेरै बखान गर्नुपर्ने आवश्यकता छैन किनभने ती सबै कुरालाई उनीहरूले व्यवहारबाटै साबित गरिसकेका छन् । महिलाहरूको हृदय कोमल हुन्छ तर यत्तिकैले उनीहरूभित्रको साहस लुक्न सक्दैन किनभने उनीहरू एकातिर कोमलताका प्रतिमूर्ति हुन् भने अर्कातिर पहाडझैं दृढ इच्छाशक्ति एवं सामथ्र्यका संवाहक पनि हुन् ।

केही समय महिलाहरूलाई समाजको संचरनाले पारिवारिक चौघेराभित्र बस्न बाध्य बनायो, संस्कार तथा परम्पराले विकासको मार्गमा लम्कनबाट रोक्यो । समयसँगै महिलाहरू त्यो चौघेरालाई तोडेर पहिचान प्राप्तिका लागि लड्न थाले, आफूलाई हरेक क्षेत्रमा स्थापित गर्न थाले । तैपनि उनीहरूको कार्यको उतिविधि वास्ता गरिएन । त्यति हुँदाहुँदै पनि उनीहरूको मनोबल कत्ति डगमगाएन, उनीहरू अविराम संघर्षरत रहे । उनीहरूको संघर्षको कथा सुन्दा र हेर्दा सबैलाई नतमस्तक हुन करै लाग्छ । ती आँटिला महिलाहरूले पुरुषहरूको एकाधिकार तोड्दै कठिन तथा चुनौतीपूर्ण काममा हात हालेर जुन लोभलाग्दो सफलता आत्मसात् गरे त्यो अनुकरणीय छ । महिलाहरूको त्यही अग्रगामी फड्कोलाई नारीले यो अंकमा समेट्ने प्रयास गरेको छ । प्रतिकूल परिस्थितिमा पनि असाधारण धैर्य प्रदर्शन गरी इतिहासमा नाम राख्न पहल गर्ने महिलाहरूलाई हाम्रो सलाम ।
विज्ञानको खोजमा

निशा राणा बस्नेत, वरिष्ठ वैज्ञानिक अधिकृत

निशा राणा हरेक बिहान वासस्थान मन्डिखाटारबाट कर्मथलो नास्ट पुग्छिन् । विज्ञान संकाय लिएर पढ्नेहरूले चिकित्सक नै बन्नुपर्छ भन्ने कुरा उनी मान्दिनन् । उनी विज्ञान पढेर विभिन्न क्षेत्रमा संलग्न भएर काम गर्न सकिने बताउँछिन् । सन् १९९३ मा वायो केमेस्ट्री अध्ययनका लागि पुना जाँदा धेरैले उनलाई किन मेडिकल नपढेर अरू विषय पढेकी भनेर प्रश्न तेस्र्याएका थिए । त्यसको उत्तर दिन उनले समयलाई कुरिन् । अहिले महिला वैज्ञानिकका रूपमा सबैतिर उनको प्रशंसा हुने गरेको छ । यद्यपि यो काम अरूजस्तो सजिलो छैन । कुनै पनि कामको परिणामका लागि वर्षौं कुर्नुपर्छ । निशा भन्छिन्-'परिणामका लागि हतारिनेहरू यो क्षेत्रमा नआए पनि हुन्छ ।' निशाको कार्यकालमा उनको समूहले सुन्तलामा हुने एक प्रकारको रोग जाँच्ने विधि स्थापित गर्‍यो । राणा भन्छिन्-'रहरले यो पेसा छानेकी हुँ । त्यसैले मलाई हरेक दिन नयाँ लाग्छ तर पनि हरेक कुराका लागि बाहिरी देशमा निर्भर रहनुपर्ने हुँदा काम गर्न निकै अप्ठ्यारो छ । परिश्रम गर्दागर्दै पनि कहिलेकाहीँ नकारात्मक परिणाम आउँछ । त्यसमा फेरि परिश्रम गर्नुपर्छ । काममा एकाग्रता चाहिन्छ । कुनै प्रकारको तनाव भयो भने काम गर्न असजिलो हुन्छ । राणा भन्छिन्-हाम्रो कामको प्रतिफल ढिलो आउँछ र कहिले दोहोर्‍याएर काम गर्नुपर्ने हुन्छ । सधैं आफूलाई अप टु डेट राख्नु यो क्षेत्रको सबैभन्दा ठूलो चुनौती हो । केही चुनौतीका साथ परिश्रम गर्नुपरे पनि कुनै शोधमा सफल भएर देशलाई केही दिन सकूँ भन्ने सपना छ ।

वनमै छ मन

आफूलाई हजुरबुवा प्रथम महालेखा परीक्षक बि्रगेडियर जर्नेल चन्द्रबहादुर थापाको पदचापमा हिँडाउन पाएकोमा माधुरी कार्की थापा निकै खुसी छिन् । उनी नेपालकै प्रथम जिल्ला वन अधिकृत हुन् । हाल उनी वन विभाग योजना तथा अनुगमन महाशाखामा तथ्यांकलाई संकलन गर्ने एवं विभिन्न प्रोजेक्टको डेक्स अफिसरको भूमिका निर्वाह गरिरहेकी छिन् । माधुरीले आपmनो कार्यकालमा विभिन्न रमाइला-नरमाइला अनुभव संगालेकी छिन् । वातावरणीय शास्त्रमा स्नातकोत्तर माधुरी जिल्ला वन अधिकृत भएर भक्तपुर पुग्दा कतिपयले अचम्म मानेको घटना सम्झदा उनलाई आज पनि रमाइलो लाग्छ । जिल्ला वन अधिकृत भएर भक्तपुरमा बस्दा तेलकोटको वन हस्तान्तरणको विषयमा उनले धेरै दुःख भोग्नुपरेको थियो । लामो समयसम्म आफ्नो अडानमा रहेर अन्त्यमा उनी आर्मीको तारो हान्ने क्षेत्रलाई सामुदायिक वन बनाउन सफल भइन् । त्यसैगरी माधुरी यसलाई आफ्नो जीवनको सबैभन्दा ठूलो उपलब्धि मान्छिन् । यो क्षेत्रमा लागेर उनको वाककला, अडानप्रति अडिग रहने र नेतृत्व क्षमतामा विकास भएको बताउँदै माधुरी भन्छिन्-'काम गर्दा वन-वन जानुपर्ने हुन्छ । धम्कीको सामना पनि गर्नुपर्छ । हरेक समय चलाख भएर काम गर्नुपर्छ । सानो गल्तीले पनि ठूलो रूप लिने सम्भावना रहन्छ । यो काम महिलाका लागि चुनौतीपूर्ण भए पनि रुचि भएका महिला दिदी-बहिनीहरूलाई अवसर दिनुपर्छ ।' परिवार तथा कार्यस्थलको व्यवस्थापन कामकाजी महिलाहरूको सबैभन्दा ठूलो चुनौती मान्ने माधुरी भन्छिन्-'सुरुमा त अप्ठ्यारो भएको थियो तर अहिले अवस्था सामान्य भएको छ ।'

आरोहणमा अग्रणी माया शेर्पा, आरोही

अ.क्सिजन माक्स लगाउँदै १० देखि १५ केजीसम्मको भारी बोकेर हिउँसँग लड्दै-पड्दै हिमाल आरोहण गर्नु पक्कै पनि चानचुने कुरा होइन । ओखलढुङ्गा पात्ले गा.वि.स. रिपाल गाउँमा जन्मिएकी मायालाई सानैदेखि केही अलग काम गर्छुजस्तो लागेको थियो । बुवा टे्रकिङ गाइड भएकाले मायाले महिला आरोही आएका बेला गाइड बन्ने अवसर पाइन् । गाइडको काम गर्दागर्दै उनी हिमाल आरोहणतर्फ आकषिर्त भइन् । सन् २००३ मा ६ हजार ८ सय मिटर अग्लो आमादब्लम हिमालबाट आरोहण सुरु गरेकी मायाले त्यसपछि ७ हजार, ८ हजार मिटर अग्ला अन्य हिमाल चढ्दै सन् २००६ मा पहिलो पटक सगरमाथा चढेकी हुन् । त्यसको अर्काे वर्ष नै उनले तिब्बततर्फको मोहडाबाट सगरमाथा आरोहण गरिन् । सगरमाथा आरोही १०-१२ जना नेपाली महिलामध्ये माया सगरमाथाका साथमा अन्य धेरै हिमाल चढ्ने महिलामा गनिन्छिन् । शेर्पा भन्छिन्—'प्रयास गर्दै जाँदा सफलता हात लाग्यो । यद्यपि महिनौं दिनसम्म निरन्तर हिँड्नु चानचुने कुरा होइन । मौसमले साथ नदिए हिउँ, हुरी-बतास आदिका कारण एकदमै गार्‍हो हुन्छ । त्यतिबेला किन यस्तो काममा हात हालेछु जस्तो लाग्छ तर सफलता पाएपछि सारा दुःख-कष्ट बिर्सेर फेरि त्यहीँ जान मन लाग्छ ।' विवाहपछि मात्र सगरमाथा आरोहण सुरु गरेकी मायाले सगरमाथा आरोही नेदरल्यान्ड निवासी आर्नेर कोस्टरसँग लगनगाँठो कसेकी छिन् । तीन पटक सगरमाथा आरोहण गरिसकेका श्रीमान्को सहयोगले नै आफूमा साहस बढेको उनी बताउँछिन् । मनमा केही गर्ने आँट र प्रयास जारी रह्यो भने जे काम पनि सजिलै गर्न सकिन्छ भन्ने उदाहरण बनेकी माया भन्छिन्-'हिमाल आरोहण गर्न जाँदा महिलाहरूलाई शारीरिक एवं महिनावारीको समस्याले सताउँछ । मसित एउटै प्याडमा पूरा दिन हिँडेको अनुभव पनि छ । बेस क्याम्पसम्म खाना बनाउने कुकको व्यवस्था भए पनि त्यसभन्दा माथि गएपछि साथमा लगिएका ड्राई फुड, चकलेट र सुपको भरमा बस्नुपर्छ । हिउँ पगालेर सुप बनाउँदै खाने र हिउँ खनेर टेन्ट हाली ओछ्यान बनाइन्छ । यद्यपि चुचुरोमा पुगेपछि एउटा छुट्टै आनन्द प्राप्त हुन्छ ।'

हेभी इक्युपमेन्टसमा मुना घिमिरे श्रेष्ठ, डोजर चालक
तनहुँको आबुखैरेनीमा सामान्य परिवारमा जन्मिएकी मुना परिवारकी जेठी छोरी हुन् । उनमा सानैदेखि केही नयाँ काम गर्नुपर्छ भन्ने धारणा थियो । मुना बाल्यावस्थामा घर नजिकको मस्र्याङ्दी जलविद्युत् आयोजनास्थलमा डोजर चलाएको हेर्न जान्थिन् । मुना भन्छिन्-'म मनमनै यस्त सवारीसाधन चलाउन पाए कस्तो हुन्थ्यो भनेर सोच्थें ।' साधारण लेखपढ मात्र गरेकी मुनाले केही समय लामा स्वदेश निर्माण सेवामा कम्प्युटरसम्बन्धी काम गरिन् जहाँ डोजरदेखि हरेक खालका हेभी इक्विपमेन्ट उपलब्ध थिए । मेसिनप्रति मुनाको रुचि देखेर कम्पनी धनीले उनलाई डोजर चलाउन सिक्ने व्यवस्था मिलाइदिए । उनले सिकेको ६ महिनापछि त्यहीँ डोजर चलाउन थालेकी हुन् । सुरु-सुरुमा सानो कदकी मुनाले हेभी डोजर चलाएको देखेर धेरैले आश्चर्य माने । प्रारम्भिक चरणमा उनले शारीरिकभन्दा पनि मानसिक तनाव बढी बेहोरिन् तर पनि रुचिको काम भएको हुनाले उनले सबै चुनौतीहरूलाई पाखा लगाइन् । मुना भन्छिन्- 'डोजर चलाउँदा कहिले माथिबाट आएर पुर्ने हो कि, तलतिर र्झने हो कि भन्ने डर हुन्छ । एकपटक मेलम्ची खानेपानी आयोजनामा काम गर्दा मेसिन चिप्लेर झन्डै मरिएन ।' १३ वर्षअघिदेखि डोजर चलाउन थालेकी मुनाले तीन वर्ष भारतको गुजराँतमा पनि डोजर चलाइन् । भारतमा पनि डोजर चलाउने महिला थिएनन् । त्यसैले उनको काम देखेर गुजराँत सरकारले मुनालाई सम्मान प्रदान गरेको थियो । नेपालमा भने उनले लाइसेन्स लिन धेरै संघर्ष गर्नुपर्‍यो । डोजर चलाउन पचहत्तरै जिल्ला पुगिसकेकी मुनाले अहिले आफै डोजर किनेकी छिन् । उनले श्रीमान् सूर्य श्रेष्ठ तथा साथी वसन्ती गुरुङलाई पनि डोजर चलाउन सिकाएकी छिन् । मुना भन्छिन्-'कुनै महिला डोजर सिक्न चाहनुहुन्छ भने सिकाउन तयार छु, तर अगाडि बढ्न खोज्नेले कहिल्यै पछाडि र्फकेर हेर्नु हुँदैन ।'
भविष्यवाणीमा

रति जोशी श्रेष्ठ, ज्योतिषी
न्यूरोडस्थित श्रेष्ठ भवनको पाँचौं तल्लामा ज्योतिष परामर्श सेवा सदनमा ज्योतिषी रतिदेवी चिना लेख्दै, हेर्दै र त्यहाँ आएकाहरूलाई सुझाव दिँदै दिन बिताइरहेकी छिन् । रतिदेवी सानैदेखि पुख्र्यौली पेसा ज्योतिषमा रुचि लिन्थिन् । आमाले सानैदेखि २७ नक्षत्र एवं १२ राशि कण्ठ गर्न लगाउँदा उनको यो रुचि अझ बढ्दै गयो । अर्थशास्त्र र नेवारी भाषामा एम.ए. गरेकी रतिले ज्योतिष विषयमा शास्त्री उत्तीर्ण गरेकी छिन् । यसका अतिरिक्त उनले धेरै गुरुसँग सिकेको ज्ञानलाई स्वाध्ययनबाट तिखारेकी छिन् । ज्योतिषी महिलाहरू अझ बढ्नुपर्छ भन्ने मान्यता राख्ने रति भन्छिन्- प्रायः चिना देखाउन वा लेखाउन आउनेहरूमा महिला नै अगाडि हुन्छन् । त्यसैले पनि महिला ज्योतिषी बढ्नुपर्छ । ज्योतिष कामबाट पूर्ण सन्तुष्टि मिलेको बताउने रति पूजाआजालाई पनि विशेष महत्त्व दिन्छिन् । नराम्रो चिना भएकाहरूलाई पनि सकारात्मक सोच दिएर पठाउन पाउँदा उनी खुसी छिन् । जोशी भन्छिन्—'कसैकसैले भने महिला ज्योतिषीले लेखेको चिना पनि मिल्ला र भन्छन् तर पछि तिनै व्यक्ति पुनः फर्केर चिना लेखाउन र देखाउन आउँछन् ।' विश्व महिला ज्योतिष संघकी सदस्य, दक्षिण एसियाली ज्योतिष महासंघकी कोषाध्यक्ष तथा राष्ट्रिय ज्योतिष परिषद्मा संलग्न जोशीले महिलालाई ज्योतिषीहरूको संख्या बढ्नुपर्छ भन्ने हेतुले आफै अध्यक्ष भै राष्ट्रिय महिला ज्योतिष संघ पनि खोलेकी छिन् । राष्ट्रिय वाणिज्य बैंकमा अधिकृत तहबाट अवकाश प्राप्त श्रेष्ठले बैंकिङ क्षेत्रमा ३० वर्षको अनुभव बटुलेकी छिन् । अवकाशपछिको जीवन आनन्दले फुर्सदमा बस्ने बेलामा पनि उनी अझैं जागरुक भएर विभिन्न पत्रपत्रिकामा लेख-रचना एवं राशिफल लेख्ने काममा सक्रिय छिन् । काँधमा जिम्मेवारी, मनमा समझदारी, हृदयमा इमान्दारी भन्दै श्रेष्ठ आफ्नो काममा निरन्तर लागिपरेकी छिन् ।
फलामसँग पौंठेजोरी

तारा पुन, भारोत्तोलन खेलाडी
खेल क्षेत्रमा लिङ्ग भेद खासै हुँदैन भन्ने कुरा महिलाहरूको विविध खेलमा बढ्दै गएको सहभागिताले स्पष्ट पार्छ । म्याग्दीमा जन्मिएकी तारा पुनले आफ्नो खेल जीवनको सुरुका दिनमा आफूलाई भलिबलतर्फ डोर्‍याइन् । केही समय भलिबल खेलेपछि उनी भारोत्तोलनमा सहभागी भइन् । अहिलेसम्म उनले राष्ट्रिय स्तरका चारवटा प्रतियोगितामा भाग लिइसकेकी छिन् । उनको खेल महिलाहरूको शारीरिक संरचनाअनुसार निकै चुनौतीपूर्ण छ । महिलाहरूले गर्‍हौं चीज उठाउँदा पाठेघरको समस्या उत्पन्न हुने डर हुन्छ । सुरुका दिनमा २० केजीसम्मको रिङ उठाउने पुन अहिले १ सय ५० केजीसम्म उचाल्छिन् । तारा भन्छिन्-'यो खेलमा पर्याप्त डाइट आवश्यक हुन्छ । आफ्नो कमाइको ठूलो भाग डाइटमा खर्च गर्नुपर्छ । म पुलिस क्लबबाट खेल्ने भएकीले त्यति समस्या आउँदैन तर बाहिर भएको भए निकै समस्या हुन्थ्यो । रिङ उचाल्दा घाउ-चोट लाग्छन्, हातको छाला जान्छ । पहिले डर लागे पनि अहिले बानी परिसक्यो । चुनौतीपूर्ण भए पनि यो एउटा एडभेन्चरस खेल हो । तारा भन्छिन्-धैर्य भएकाहरूले मात्र यसमा निरन्तरता दिन सक्छन् । तालिम लिएर नखेल्नेहरू पनि धेरै छन् । यसमा रिक्स फ्याक्टर बढी हुन्छ । सुरुका दिनमा तालिम लिँदा गुरुहरूमा पनि मैले एक प्रकारको द्विविधा अनुभव गरेकी थिएँ तर अहिले उहाँहरूको त्यो द्विविधा हटिसकेको अनुभव गरेकी छु । तारालाई अहिले आपmनो बल बढ्दै गएकोमा अचम्म लाग्छ । तारा भन्छिन्-'सुरुका दिनमा त निकै कठिन भयो तर मनमा एक प्रकारको आत्मविश्वास थियो, त्यसैले खेल्न छोडिनँ ।' पुनले यो खेलमा लागेर थुपै्र अनुभव बटुलेकी छिन् । महिलाहरू हरेक खेलमा अघि आउने उनको विश्वास छ ।

स्टन्ट र एक्सन

शर्मिला श्रेष्ठ, एक्सन नायिका
आँखाभरी आँसु बोकेर सँुक्कसुँक्क गर्दै एउटी आमनारीको प्रतिमूर्तिलाई चरितार्थ गर्ने वा छोटो स्कर्ट लगाएर नायकसँग प्रेमगीतमा नृत्य गर्ने नायिकाहरूभन्दा पर खुँडा, बन्दुुक, नाइनस्टिक, खुकुरी, तरबार आदि हातहतियार बोकेर द्वन्द्व गर्ने एक्सन नायिका शर्मिलाले यो क्षेत्रमा आफूलाई फरक रूपमा प्रस्तुत गर्न खोजेकी छिन् । बाल्यकालदेखि नै एक्सनमा रुचि राख्ने शर्मिला आफूलाई एक्सन तथा स्टन्टमा पोख्त बनाउँदै यो क्षेत्रमा आएकी हुन् । काठमाडांैमा जन्मिएकी शर्मिलाले हालसम्म ६ वटा चलचित्रमा स्टन्ट तथा फाइट गरिसकेकी छिन् । यो पृथक् क्षेत्रलाई आफ्नै रहरले छानेकी शर्मिलाको कामको धेरैले मजाक उडाए पनि उनले हिम्मत हारिनन् । उनी जसरी भए पनि आफूलाई स्थापित गर्ने प्रयासमा लागिपरिन् । अहिलेसम्मको अनुभवलाई उनी रमाइलो यात्रा भन्न मन पराउँछिन् । शर्मिला भन्छिन्—'नयाँ विधामा आउनु पहिले परिवारलाई विश्वासमा लिन कठिन भए पनि पछि सबै ठीक भयो ।' समयअनुसार अपटुडेट गर्दै गएकी शर्मिला मार्शल आर्ट, कराँते आदिको नियमित अभ्यास गर्छिन् । अभ्यासले नै अभिनय तथा उनको एक्सन कलामा जीवन्तता प्रदान गर्छ । कहिलेकाहीँ चोट पनि लाग्छ तर त्यसलाई उनी सामान्य मान्छिन् । शर्मिला भन्छिन्-'यो दुनियाँ भनेकै हल्लाको दुनियाँ हो । आफूले सही रूपमा काम गर्दा पनि थुपै्र आक्षेप सहनुपर्छ जुन यो क्षेत्रको ठूलो चुनौती हो । शर्मिलाका अनुसार-कामअनुरूप प्रतिफल नपाउनु यो क्षेत्रको अर्को कमजोरी हो तर पनि परिश्रमपूर्वक आफूमा निखार ल्याउँदै जाँदा एकदिन आफ्नो लक्ष्यमा पुग्न कसो नसकिएला ?'

मेसिनमा चल्छन् कोमल हात

तारादेवी तण्डुकार, मेकानिक्स
बाल्यकालमा निकै चुलबुले पाटनकी तारादेवीले ठूलो भएपछि के बन्ने भन्ने सोचेकी थिइनन् । १७ वर्षकै उमेरमा विवाह भएपछि उनी घर-व्यवहारमा तानिइन् । आपmना दौंतरीहरू चिरिच्याँट्ट परेर आनन्दपूर्वक घुमेको देख्दा पनि त्यतातिर नलोभिई श्रीमान्को मोटरसाइकल वर्कसपमा सघाउँदै काम सिकेकी तारा २१ वर्षदेखि पुतलीसडकस्थित टिएस मोटरसाइकल वर्कसपमा कार्यरत छिन् । सुरुमा श्रीमान्लाई साथ दिने क्रममा उनले वर्कसपको सरसफाइ, टि्वनिङ आदि गरिन् । काम गर्दै जाँदा उनले सर्भिसिङसम्बन्धी ए टु जेड अनुभव सँगालिन् । निकै दुःख गरेर काममा पोख्त भएकी तारादेवी भन्छिन्-'सुरु-सुरुमा महिलाले पनि यस्तो काम गर्छन् भनेर हेय भावले हेर्थे तर मैले त्यसको वास्ता गरिनँ । हातमा सीप भएपछि काम गरेर खान किन डराउने ?' वर्कसपमा मोटरसाइकल लिएर आउनेहरू उनले वाइक मर्मत गरेको देखेर अचम्म मान्छन् अनि तपाईंले बनाउन सक्नुहुन्छ ? बिग्रने त होइन ? भनेर प्रश्न पनि गर्छन् । जे पनि गर्न सकिन्छ भन्ने उदाहरण बनेर वर्कसप वर्करका रूपमा जीवन बिताइरहेकी तारादेवी भन्छिन्-'कतिपय ग्राहक भाउजू, तपाईंले नै मेरो बाइक सर्भिसिङ गरिदिनुपर्‍यो भन्दै आउँछन् ।' सायद महिला वर्कर भएरै होला, उनको वर्कसप अरू वर्कसपभन्दा चिटिक्क र सफा देखिन्छ । अहिले पनि यो क्षेत्रमा त्यति महिला आउन नसकेकामा उनी दुःख व्यक्त गर्छिन् । यो क्षेत्र कमाइका हिसाबले राम्रो भएकाले यस्ता काममा महिलाहरूको सहभागिता अझ बढ्नुपर्ने धारणा व्यक्त गर्दै तण्डुकार भन्छिन्-'महिला हुन् वा पुरुष गरे के सम्भव हुँदैन र ?'
रोमान्च र चूनौतीहरुका बीच मैना धिताल

जिल्ला ब्युरो प्रमुख, कान्तिपुर पब्लिकेसन्स
स्नातकोत्तर गरेकी मैनाले बाल्यकालमा पत्रकार बन्छु भन्ने सोचेकी पनि थिइनन् । आज सबैले उनलाई सफल आर्थिक पत्रकारका रूपमा चिन्छन् । मैना भन्छिन्-'मैले पत्रकारितामा स्थापित हुन धेरैआरोह-अवरोह खेपेकी छु । जटिल परिस्थितिमा पनि आफूलाई सम्हालेर चुनौतीहरूसित पौंठेजोरी खेलेकी छु ।'

लमजुङमा जन्मिएकी मैना धिताल हाल कान्तिपुरमा जिल्ला ब्युरो चिफको जिम्मेवारी बहन गरिरहेकी छिन् । एनपीआईको तालिम लिएर कान्तिपुर आएपछि उनले पछाडि फर्केर हेर्नुपरेन । जिल्लाबाट काठमाडौं आएकी मैना सुरुका दिनमा केही समय बुधबार साप्ताहिकमा इन्टर्नका रूपमा पत्रकारिता सुरू गरिन् । त्यसपछि बिजिनेस म्यानेजर पत्रिकामा काम सुरु गरिन् । पत्रकारिता उनको विषय होइन तर पनि समय, परिस्थितिअनुसार निरन्तर परिश्रम गर्दै जाँदा उनी एक सशक्त पत्रकार भइन् । मैनाले पहिले कान्तिपुरमा बिजनेस बिटमा कलम चलाइन् । त्यसपछि केही समय महिलाका मुद्दामा लेखिन् र पुनः आर्थिक बीटमै फर्किन् ।

मैना भन्छिन्-यो पेसाका सकारात्मक एवं नकारात्मक दुवै पक्ष छन् । राम्रो लेखले लोकपि्रय बनाउँछ भने सानो गल्तीले पनि लामो समयसम्म प्रभाव पार्छ । ९९ प्रतिशत राम्रोभन्दा १ प्रतिशत नराम्रोले करियरमा असर पुर्‍याउँछ । यो हरेक क्षण रोमाञ्च दिने पेसा हो । पत्रकारितामा लागेपछि हरेक समय तयारीमा बस्नुपर्छ । समय-समयमा धम्की आउँछन् । कहिलेकाहीँ स्रोतहरू खोज्न कठिन हुन्छ । यसमा आफूले गरेको परिश्रमको फल लामो समयपछि आउँछ । त्यसैले धैर्यको बाँध बलियो बनाउनुपर्छ । मैनाको अनुभवमा दीर्घकालीन सोच बनाइएन भने कामलाई निरन्तरता दिन सकिँदैन । चाँडै पैसा कमाउन चाहनेहरू यो पेसामा टिक्न सक्दैनन् । जसलाई नाम प्यारो छ उनीहरू नै यो पेसामा रमाउन सक्छन् ।

सधैं जागरुक

चन्द्रकला क्षेत्री-भगवती, क्यामरापर्सन

आन्दोलनमा सिंहदरबारअगाडि भएको भिडन्तमा उनले थचक्क बसेर आफूलाई बचाएकी थिइन् । चन्द्रकलालाई त्यो दिन सम्झँदा अहिले पनि डर लाग्छ । थुपै्र पटक आन्दोलनमा जाँदा उनले लठ्ठीको मार पनि सहनुपरेको छ । यति हुँदाहुँदै पनि उनी चुनौतीपूर्ण यात्रालाई यथावत् राख्दै जुनसुकै कार्यक्रममा क्यामेरा बोक्न हौसिन्छिन् । गुल्मीमा जन्मिएकी चन्द्रकलाको फोटोग्राफीको यात्रा नेपाल टेलिभिजनबाट सुरु भएको हो । आर.आर. क्याम्पसबाट स्नातक उनी अचेल भगवतीका नामले चिनिन्छिन् । करिब छ वर्षको फोटोग्राफी यात्रामा उनले धेरै कुरा सिक्न तथा अनुभव गर्न पाएकी छिन् । अब उनी कुनै बन्द, आन्दोलन, पानी, हावा-हुरीबाट बिचलित हुन्नन् । भगवती भन्छिन्-'संचार माध्यममा काम गर्न त्यति सजिलो छैन । अहिले निकै प्रतिस्पर्धा छ । जब आफूले कैद गरेको चित्रको प्रशंसा सुनिन्छ अनि सबै दुःख बिर्सिन्छ ।' नयाँ काम थालनी गर्दा चुनौती त हुन्छ तर त्यसलाई समयअनुसार परिमार्जन गर्नुपर्ने उनी बताउँछिन् । समय आफ्नो हातमा नहुनु एउटा मुख्य चुनौती हो । आफूलाई दिइएको काममा जान सक्दिन भन्न मिल्दैन । संसद् बसेको बेला एकपटक उनी बिहान ४ बजे घर पुगेकी थिइन् । यो अनुभवलाई उनी कहिल्यै बिर्सन सक्दिनन् । भगवती भन्छिन्-'जुनसुकै बेला पनि क्रियाशील हुनु नै यो पेसाको सबैभन्दा ठूलो चुनौती हो । धेरै उभिँदा ढाड दुख्ने समस्या देखा पर्छ तर पनि यही पेसाले गर्दा गुल्मीकी चन्द्रकलालाई आज सबैले चिन्छन् ।'

चोमोलुङ्मा चढ्ने चेलीहरू
संसारकै अग्लो हिमचुचुरो चोमोलुङ्मा अर्थात् सगरमाथा -८,८४८ मिटर) हाम्रो आफ्नै देश नेपालमा भएर पनि नेपाली चेलीहरूले त्यसमाथि विजय प्राप्त गर्ने काम भने धेरै ढिलो प्रारम्भ भयो । सगरमाथा चढ्ने प्रथम नेपाली चेली पासाङ ल्हामु शेर्पा हुन् । उनी चौथो प्रयासमा सन् १९९३ अपि्रल २२ का दिन सगरमाथाको शिर चुम्न सफल भएकी थिइन् । दुर्भाग्यवश पासाङ ल्हामुले उक्त सफलताको अनुभव नेपालीहरूमाझ साट्न नपाउँदै शिखरबाट र्फकने क्रममा हिमआँधीका कारण देह त्याग गरिन् । उनलाई सफलता दिलाउन महत्वपूर्ण भूमिका खेलेका सरदार सोनाम छिरिङको त अझसम्म अत्तोपत्तो छैन । तथापि पासाङको सफलता बाट नेपालकै हिमालमाथि नेपाली महिलाले विजय पाउन नसकिरहेको अवस्थामा एउटा नयाँ कीर्तिमानको जग खडा भयो । वास्तवमा उनी त्यस्ती वीरांगना थिइन्, जसलाई नेपाल र नेपालीको शिर कसरी संसारसामु उँचो राख्ने भन्ने भावनाले सताइरहन्थ्यो । त्यसअघि पहिलो पटक सगरमाथा चढ्ने महिलाका रूपमा जापानकी जुन्को ताबेईले आफ्नो नाम लेखाइसकेकी थिइन् । उनले सन् १९७५, मे १६ मा सफलतापूर्वक सगरमाथाको शिर चुमेकी थिइन् ।

पासाङ ल्हामुले सफलता पाएको ८ वर्षपछि सन् २००० मा बल्ल संखुवासभाकी लाक्पा शेर्पा दोस्री नेपाली चेलीका रूपमा सगरमाथामा चढ्ने कार्यमा सफल भइन् । त्यस्तै सगरमाथामा चढ्ने तेस्री नेपाली चेली थिइन्, सोलुखुम्बु जिल्ला, नाम्चे बजारकी पेम्बाडोमा शेर्पा । उनले तिब्बततर्फबाट सगरमाथा चढ्ने प्रथम महिलाका रूपमा पनि नाम राखिन् । त्यसपछि मिङकिपा शेर्पा सगरमाथा चढ्न सफल संसारकै कान्छी महिला बनिन् । उनलाई संसारकै कान्छी महिला आरोहीका रूपमा प्रचार गरिए पनि नेपाल सरकार, पर्यटन मन्त्रालयद्वारा प्रकाशित 'माउन्टेनियरिङ इन नेपालः फ्याक्ट एण्ड फिगर्स' मा भने मिङकिपाको नाम कान्छी आरोहीका रूपमा दर्ता गरिएको छैन । बरु उत्तरी मोहडाबाट चढ्ने चारजना नेपाली महिलाको सूचीमा उनको नाम छ । त्यस्तै लाक्पा शेर्पाले तिब्बततर्फबाट पनि दुईपटक सफलतापूर्वक सगरमाथा आरोहण गरिसकेकी छिन् । चारपटक सगरमाथा आरोहण गरेर हालसम्म सबैभन्दा धेरै पटक सगरमाथा चुम्ने विश्वकै एक मात्र महिला हुन सफल भएकी छिन्-लाक्पा शेर्पा ।

उता मोनी मुलेपतिले प्रथम नेवार महिलाका रूपमा सन् २००५ मा चोमोलुङ्माको शिर छोइन् तथा शिखरमै विवाहसमेत गरेर नयाा विश्व कीर्तिमान कायम गरिन् । यता नेपाली चेलीहरूमा सगरमाथामा चढ्ने होडसँगै संख्यात्मक वृद्धि पनि भयो । यसै क्रममा सन् २००८ मा सुस्मिता मास्केको नेतृत्वमा समावेशी सगरमाथा आरोहण दल खडा गरेर एकै सिजनमा १० जना नेपाली चेली सगरमाथा आरोहण गर्न सफल भए । त्यसपछि उनीहरू त्यस्तै प्रकृतिको दल खडा गरेर विश्वका सबै महादेशका अग्ला शिखरहरूमाथि विजय झण्डा फराउने अभियानमा लागे । समावेशी महिला सगरमाथा आरोहण दलमा गुरुङ, दनुवार, शेर्पा, क्षेत्री, नेवार आदि महिला सहभागी थिए । यसरी सगरमाथा चढ्ने नेपाली चेलीहरूको संख्यामा वृद्धि हुँदै गएको छ जसलाई सकारात्मक मान्न सकिन्छ ।

नेपालमा रहेका विभिन्न आदिवासी जनजातिमध्ये किराँत समुदायभित्रको लिम्बू जातिबाट पहिलो पटक सगरमाथा चढ्ने चेलीका रूपमा सन् २००९ मे १९ मा तेह्रथुम जिल्लाको आङबुङ गाविस-९ की जुनिता लिम्बूले आफ्नो नाम दर्ता गराइन् । संसारकै अग्लो हिम चुचुरो सगरमाथा सफलतापूर्वक चुम्ने नेपाली महिलाहरूको संख्या डेढ दर्जनको हाराहारीमा छ ।

हिमाल आरोहण महँगो खेल भएकाले नेपाली महिला पर्वतारोहीहरूको संख्या अपेक्षित रूपमा बढ्न सकेको देखिँदैन । त्यसमाथि नेपालका हिमाल चढ्न लाग्ने सलामी दस्तुर अन्य देशको दाँजोमा अत्यन्तै महँगो छ । तैपनि नेपाल सरकारले हाल नेपाली आरोहीहरूलाई निवेदनका आधारमा सलामी दस्तुर मिनाहा गर्दै आएको छ । यद्यपि यो कुरा सर्वप्रथम सगरमाथा चढ्ने पासाङ ल्हामु शेर्पाको हकमा भने लागू भएको थिएन । सगरमाथा चढ्ने नेपाली चेलीहरूमध्ये पासाङ ल्हामु शेर्पा र पेम्बाडोमा शेर्पाको निधन भैसकेको छ ।

कुनै पनि हिमशिखर आरोहण गर्दा लगाइने लत्ताकपडा, जुत्ता, पन्जा, ज्याकेट, चस्मा आदि सामग्रीहरू अचाक्ली महँगा हुन्छन् । त्यसमाथि क्लाइम्बिङ शेर्पालगायत अन्य स्टाफ, सम्पर्क अधिकृत आदिलाई साथमा लानुपर्ने हुन्छ । उनीहरूका लागि पनि छुट्टै रकमको जोहो गर्नुपर्छ । यति हुँदाहुँदै पनि के आशा गर्न सकिन्छ भने भविष्यमा सगरमाथा चढ्ने नेपाली चेलीहरूको संख्यामा अझ वृद्धि हुनेछ ।
Via : नारी !

जर्मनीको फ्राङ्क्फोर्टमा नेपाली मन्दिर !

2011-06-24T06:00:00.000-07:00

फ्राङ्क्फोर्ट (जर्मनी), नेपालबाट फ्राङ्क्फोर्ट आइ बसोबास गरिरहेका नेपालीहरुले मध्य सहरमा नेपाली मन्दिर स्थापना गरेका छन् ।

मन्दिर सञ्चालनका लागि राजु श्रेष्ठको अध्यक्षतामा एउटा समिति गठन गरिएको छ । सञ्चालक समितिमा करिब दुई सय नेपालीहरु आवद्ध रहेको जनाइएको छ । मन्दिरका लागि हाल एउटा घर भाडामा लिइएको छ तर निकट भविश्यमा आफ्नै जग्गामा मन्दिर निर्माण गर्ने सोच रहेको अध्यक्ष श्रेष्ठले जनाएका छन् ।

मन्दिर निर्माणमा सक्रिय रहेका यहाँका होटल ब्यवसायी तथा एनआरएन अन्तरराष्ट्रिय समन्वय परिषद् सदस्य कुमार पन्तले मन्दिर धार्मिक आस्था मात्र नभएर नेपालीहरुको एकताको सेतु भएको बताए ।

उनले नेपालको कला संस्कृतिमा धार्मिक आस्थाले महत्व राख्ने भएकोले पनि मन्दिर निर्माणका लागि प्रयास गरिएको जनाए । फ्रङ्क्फोर्टका मेयर श्रीमती पेत्रा रोटसँग जग्गा उपलब्ध गराइदिन अनुरोध गरिएको पन्तले जानकारी दिए ।

उनले भने, 'यहाँको सरकारले यहाँ बसोबास गर्ने बिदेशीहरुको धार्मीक आस्था, कला र संस्कृतिको संरक्षणमा सहयोग पु-याउने नीति अनुसार जग्गा उपलब्ध गराइदिन अनुरोध गरिएको छ । मेयर पेत्रा रोट हाम्रो प्रस्तावमा निकै सकारात्मक हुनुहुन्छ । पन्तका अनुसार मन्दिर निर्माणमा सहयोग गर्न एनआरएनका अन्य पदाधिकारी सँग ब्यक्तिगत रुपमा आग्रह गरिएको छ । जीवा लामिछाने र उपेन्द्र महतोले ब्यक्तिगत रुपमा सहयोग गर्ने आश्वासन दिएको पन्तले जनए ।

Via : eKantipur.com

10 Ways to Keep Your Children Healthy and Fit

2011-06-21T13:57:00.000-07:00

The Rules of Kids' Fitness

Parenting has never been easy. Since the beginning of time, men have tried to keep their children safe and healthy. But instead of protecting kids from, say, starvation and predators, like our cavemen ancestors, these days we're up against a modern batch of challenges: obesity and sedentary behavior—two equally formidable enemies. And since these are fairly new problems, your parents and grandparents might not have all the answers. Well, we don't either. Follow these 10 rules to keeping your kid active, though, and you'll have a great head start.

Rule 1: Don't Rely on Organized Sports

Just because your kid is in T-ball doesn't mean that he's active enough. A new study in the Archives of Pediatrics & Adolescent Medicine found that less than 25 percent of student athletes receive the recommended 60 minutes of daily exercise. Plus, the researchers found that the kids spent about 30 minutes of their practice sessions being completely inactive.

Coaches need to make sure everyone is participating in the game, so some children might have to wait their turns to head onto the field, say the scientists. They suggest that adults should take a more active role in the practice sessions, even if that means monitoring children with a pedometer.

Rule 2: Keep Play Fun

Don't worry too much about the rules. "Making a game or activity too rigid is the best way to guarantee that a kid won't want to be active," says Men's Health FitsSchools advisor Jim Liston, C.S.C.S. "Your job is to facilitate play, not dictate it." So if kids stop playing an organized game and start chasing a butterfly, just go with it. "As long as young kids are running, jumping, and having fun, they're improving their health and athletic ability."

Rule 3: Turn off the TV...

If you want your kid to get off the couch once in a while, you have to do the same. Case in point: A 2010 study by British researchers found that 6-year-old girls were nearly 3.5 times more likely to watch more than 4 hours of television a day if their parents similarly stared at the tube for 2-4 hours a day. As for boys, the scientists found that the little guys were about 10 times more likely to watch TV for 4 hours a day if their parents did as well.

Luckily, the solution is simple—turn off the tube. But what about "educational TV," you ask? Fact is, only 1 out of every 8 shows for children are real learning opportunities.

Rule 4: ...Unless You're Playing Wii

We're not saying that your child should start spending more time in the living room than the backyard, but kids can have a good workout by playing certain video games. Recently, the American Heart Association officially stated that Wii Fit Plus and Wii Sports Resort games are legitimate ways to stay active. And a recent study in the journal Pediatrics found that kids (aged 10-13) who played Dance Dance Revolution had an exercise session that was comparable to walking at a moderate-intensity pace.

Rule 5: Never Reward Kids with Food

It's no wonder childhood obesity is so prevalent: "We tell our children to eat healthy, but then we reward their good behavior with junk food," says Liston. No, there's nothing wrong with an occasional treat. But to consistently reinforce a kid with ice cream and candy for a job well done—such as finishing his homework—delivers the wrong message. In fact, you should use caution in rewarding kids with any kind of food, including healthy fare. "This practice can teach them that it's good to eat even when they're not hungry," explains Liston. Instead, give them another kind of reward—like extra playtime outside.

Rule 6: Instruct by Showing, Not Telling

Forget the phrase "Keep your eye on the ball." Why? Because the first time most a kid hears it, he (or she) has no idea what you're talking about. Instead, show him how to hit a baseball with these 6 steps:

1. Stand a few feet away and tell your kid to look at the ball. 2. Move toward him with the ball in your hand while continually instructing him to keep looking at the ball. (This way, he'll learn to track it.) 3. When you approach the strike zone, tell him to slowly try to hit the ball with the bat. 4. Go back to the starting point, then toss the ball into the strike zone and allow him to swing. 5. Review what he did well and give him instruction for improvement. 6. Repeat.

Rule 7: Know When to Praise

Kids aren't stupid. Say your son whiffs at three pitches in a row. The modern parent often says, "Good try." But that type of hollow praise doesn't console him, or help him the next time he steps up to the plate. "Praise should be specific and authentic, as in, 'Good job juggling the ball 10 times. I see you've been practicing a lot. Your efforts have paid off,' " says Liston. "You should also mix instruction and encouragement when your child makes a mistake." Look for a teaching point, even on a strikeout. For instance, you might say, "Good eye on that second and third pitch. Keep swinging at pitches like those, and the hits will come."

Rule 8: Make a Play Date with Friends

Remember the days of running around with the neighborhood kids from dawn until dusk? Wasn't that fun? Well, it's also an essential way to keep your kid in shape: UK researchers found that children who have an active, neighborhood playmate are 2-3 times more likely to be physically active themselves when compared to kids who don't live near a buddy.

Rule 9: But Don't Compare Your Kids with Others

Kids develop the coordination to run, catch, and throw at different rates, says Liston. The trouble is, they're often expected to perform at certain levels based solely on their ages. As a result, a child whose development is slower than average may never have the opportunity to catch up with his peers. "If a kid tries to catch a baseball on the run before he's able to catch a beach ball while standing still, he won't have the tools he needs to be successful, says Liston. Unfortunately, many parents and coaches think the solution is for the child to try harder, when the real secret is backing up to a simpler task that the kid can improve upon.

Rule 10: Give Them Your Blessing

Encouraging your kids to participate in "vigorous" sports—like basketball and soccer—can cause your children to become more active, according to research in the journal Health Psychology. In the study, kids who received support from their parents were more likely to sign up for team sports (and less likely to spend their time sitting around) than the children who's parents didn't give them a push.

Obvious—and simple, right? Then what are you waiting for?

Via : MSN.com